Een gospelprediker islamitische stijl

Obama is een moslim en dankzij Bush werd een half miljoen Amerikanen dat ook. ’Haatzaaier’ Khalid Yasin verbreidt de islam met de flair en de stijl van een evangelische gospelprediker.

De climax komt aan het slot van de avond. Honderden vooral jonge moslims kijken gespannen toe wanneer Ricardo verandert in Khalid.

Die naam krijgt hij van een andere Khalid, de Amerikaanse moslimprediker Khalid Yasin. Oude Khalid weet wat er door jonge Khalid alias Ricardo heengaat op dit ogenblik. Zelf deed hij dezelfde stap, toen hij in 1965 in New York overging van het christendom tot de islam.

Ricardo moet de Arabische formules nazeggen die iemand tot een moslim maken. De plaats van handeling is een stampvolle aula van de Islamitische Universiteit aan de Rotterdamse Bergsingel. Het gebouw herbergde vroeger een Hogere Burgerschool. Moslims zijn uit alle hoeken van het land hierheen gekomen, niet vanwege de geloofsovergang van Ricardo maar om Khalid Yasin te beluisteren.

Rondom zijn komst was veel te doen. De Tweede Kamer bemoeide zich er zelfs mee want Yasin zou een haatprediker zijn.

Op internet hangt hij inderdaad aan een indrukwekkende schandpaal. Hij zou de aanslagen van 11 september 2001 in New York en Washington een operatie van de geheime dienst hebben genoemd, homo’s verdienen de doodstraf en het aidsvirus zou zijn ontwikkeld in een Amerikaans laboratorium.

In zijn toespraak in de aula vermijdt hij die onderwerpen. Heel even heeft hij het over de ’samenzwering van 11 september’ en de mogelijkheid om daarover via een in zijn opdracht ontwikkelde islamitische zoekmachine (’ons alternatief voor Google’) meer te weten te komen.

Even ook snijdt hij het thema fundamentalisme aan: „De waarheid is fundamenteel. Noach bouwde een boot op de top van een berg. Van hem dachten ze ook dat hij gek was.”

De voertaal is Engels of liever de taal van Harlem en Brooklyn, waar Yasin is opgegroeid. Hij heeft de uitstraling van een Amerikaanse evangelist, elk moment verwacht je dat een gospelkoor zijn woorden met gezang kracht zal bijzetten. Een jeugd in Brooklyn en Harlem stempelt je voor je leven. „Je kunt wel de man weghalen uit Brooklyn, maar je kunt Brooklyn nooit weghalen uit de man’, haalt hij een zegswijze aan. Tegenwoordig woont hij in Engeland in Sheffield, waar hij een omroep en andere islamitische instellingen leidt.

Bij bekeerling Ricardo haalt hij de spanning weg door hem, midden in het ritueel, te prijzen voor de mooie manier waarop hij de Arabische formules nazegt. „Je had zeker al moslimvrienden?” vraagt hij. Ricardo knikt bevestigend. Yasin trekt er een les uit voor zijn gehoor: „Je moet niet op straat staan prediken tegen mensen die je niet kent. Dat heeft geen zin.” In plaats daarvan moet je in je directe omgeving je geloof uitdragen. Zelf begon hij in zijn eigen familie. Zijn moeder was woedend toen hij moslim was geworden. „Het huis uit!”, was haar eerste reactie. Op den duur begon ze belangstelling te tonen. Het grote moment kwam in 1971, op het vliegveld JFK in New York. Moeder zag daar moslims in een groep het rituele gebed verrichten. Ze was zo onder de indruk dat ze zich ter plekke bekeerde.

In de aula begeleiden ontroerde Allahoe akbars ('God is groot') dit verhaal, die opnieuw klinken als hij bekendmaakt dat hij deze ochtend ook al een bekering heeft meegemaakt, van een meisje dat Elisa heet. „In dit land zijn er nog veel meer Elisa’s”, roept hij.

De oorlog van Bush tegen de islam (zoals Yasin het uitdrukt) heeft ook een voordeel: „Sinds het begin daarvan hebben zich 540.000 Amerikanen tot de islam bekeerd.” Toch is hij blij met Obama. Hij denkt dat die moslim is: „Maar die kant van zijn persoonlijkheid heeft hij nog niet laten zien, want dan zou hij nooit zijn gekozen.”

Het publiek is gevarieerd. De vrouwen en mannen zitten apart van elkaar. Sommige vrouwen dragen een gezichtssluier, anderen een chador, die alleen het gezicht vrijlaat. Dan zijn er gewone hoofddoeken maar een deel van de vrouwen is blootshoofds en een enkele draagt een minirok.

Moraliteit, dat is de boodschap van de islam en van alle religies, zegt Yasin. Hij vertelt over zijn ontgoocheling, toen hij als bekeerling de moslimwereld bezocht. Hij doet de bewegingen na van de prostitués, die zich tijdens de hadj (bedevaart) in Mekka aanbieden aan pelgrims, het gezicht verborgen achter een nikab.

Schijn bedriegt dus. Het Westen kent de moraliteit van de instituties, daar moet zijn gehoor heel blij mee zijn. De moslims hebben de moraliteit van de familiebanden. Die twee moeten samenkomen.

Ricardo heeft alle formules opgezegd. Voortaan mag hij zich Khalid noemen. Oude en jonge Khalid omhelzen elkaar.

„Je zonden zijn je vergeven”, zegt oude Khalid. „Maar als je nog schulden hebt, dan moet je die gewoon betalen. En als je straks thuis bent dan neem je een bad. Niet omdat je vies bent maar als symbool van een nieuw begin.”