Balkenende heeft het moeilijk na het vertrek van Bush

opinie Ik moet de laatste dagen vaak denken aan onze premier Jan Peter Balkenende. Hoe zou het met hem gaan? Heeft hij het vertrek van zijn ’grote vriend’ Bush nog kunnen verwerken? Bestaat er voor Balkenende überhaupt nog een leven na Bush?

Het is moeilijk voor te stellen. Volgens ingewijden is de premier behoorlijk depressief. De pijn en het verdriet zouden voor onze premier enigszins dragelijk zijn geweest als hij netjes afscheid had kunnen nemen van de oud-president, die hij bewonderde vanwege zijn grote leiderschap. Dagenlang wachtte Balkenende tevergeefs op dat ene telefoontje. Bush belde voor zijn vertrek zo’n beetje met alle wereldleiders, behalve met hem.

Natuurlijk wist de premier ook wel dat de liefde niet wederzijds was, en dat hoefde ook niet. Voor Balkenende is het al een voorrecht om naast zo’n grote visionair als Bush te mogen staan, en dat was voor hem meer dan genoeg. De premier grijpt nog geregeld naar zijn plakboek om die kostbare herinneringen met Bush opnieuw te koesteren. Zijn favoriete foto is toch die waarop hij in het Witte Huis Bush de hand schudt. Ook de toenmalige minister van buitenlandse zaken Jaap de Hoop Scheffer was erbij.

Jan en Jaap waren door Bush naar Washington uitgenodigd om hen persoonlijk te bedanken voor hun politieke steun voor de oorlog tegen Irak. „Je bent een leider van wereldformaat”, sprak Bush tegen Balkenende. De Amerikaanse president dacht aanvankelijk dat hij de enige was die met list en bedrog een oorlog kon beginnen, maar Balkenende kon er ook wat van. „Subliem, hoe jij met een zwakke juridische onderbouwing de Irak-oorlog aan het Nederlandse volk wist te verkopen”, zei Bush vol bewondering. „Ho, ho”, riep Jaap de Hoop Scheffer, „vergeet mij niet, meneer de President!” Uit zijn binnenzak griste hij het memorandum van zijn ambtenaren, waarop met de hand staat geschreven: ’Goed opbergen in de archieven voor het nageslacht, de discussie is hiermee voor dit moment gesloten’.

Bush gaf De Hoop Scheffer een klop op de schouder. „Als beloning voor deze meesterlijke zet zal ik jou voordragen als secretaris-generaal voor de Navo’. Jan en Jaap bogen nederig het hoofd voor de president.

Maar ja, hoe moet het verder met Balkenende nu Bush er niet meer is? De premier heeft zich nog nooit zo eenzaam gevoeld. Balkenende heeft nog overwogen om zelf Obama te bellen, maar dat durft hij niet, bang afgewezen te worden.

Gelukkig is er nog altijd de minister van buitenlandse zaken Maxime Verhagen, bij wie de premier een luisterend oor vindt. Ze hebben de laatste dagen veel gepraat. De sluwe Verhagen had wel een idee hoe in de gunst van de nieuwe Amerikaanse president te vallen. „Hoe dan?”, vroeg Balkenende. „We verlengen gewoon onze missie in Afghanistan”, antwoordde Verhagen. „In plaats van Uruzgan gaan we gewoon ergens anders in Afghanistan een nieuwe ’wederopbouwmissie’ opzetten. Ondertussen sturen we ook nog extra troepen naar dat land om de Amerikanen te helpen de taliban te verslaan”.’

„Briljant idee!”, riep de premier. „En worden we dan uitgenodigd op het Witte Huis ?” „Ja, zeker”, zei Verhagen. „Dan mogen we samen met Obama op de foto”. „En hoe leggen we dat aan het Nederlandse volk uit?”, vroeg Balkenende. Verhagen vertelde dat hij Jaap de Hoop Scheffer om raad had gevraagd en die stelde voor alvast een doofpot in elkaar te laten knutselen door ambtenaren van het ministerie van buitenlandse zaken. Balkenende fleurde helemaal op. En Verhagen zag zich al poseren als de nieuwe secretaris-generaal van de Navo.