Bedriegen

opinie Wat opvalt bij mensen die het beledigen van anderen tot een soort levenswerk hebben gemaakt, is dat hun incasseringsvermogen zelden het niveau van hun scheldvermogen bereikt. Integendeel.

Als de professionele kwelgeest op zijn beurt hard van repliek wordt gediend raakt hij volstrekt gedesoriënteerd. En omdat zijn inlevingsvermogen in andermans argumenten doorgaans de diepte van een pannenkoek niet haalt, begint hij als een drenkeling te spartelen. Hij keert zich om, schuwt welke vorm van debat dan ook en bedient zich van de enige instrumenten die hij nog tot zijn povere beschikking heeft: liegen en bedriegen. Theo van Gogh was daar een meester in. Serieus ingaan op harde kritiek deed hij zelden. Liegen des te meer. Begin jaren negentig schreef ik in deze krant onder de kop ’Erger dan een antisemiet’ een venijnig stukje over zijn bedenkelijke aanvallen tegen het jodendom in het algemeen en schrijver Leon de Winter in het bijzonder. Toen hij hiermee door interviewers werd geconfronteerd weigerde hij inhoudelijk op het stuk in te gaan. Hij verzon een list. Hij verklaarde dat ik de column uit rancune had geschreven. Ik zou hem geregeld hebben benaderd, gesmeekt zelfs om een uitnodiging in zijn tv-programma, zodat ik de promotie van een boek van mijn hand mocht maken. In werkelijkheid had ik in mijn hele leven nog nooit een woord met Van Gogh gewisseld.

Ik moest sterk aan dit voorval denken naar aanleiding van mijn column van afgelopen donderdag. Hierin persifleerde ik de toon van de ’nodeloos kwetsende’ site GeenStijl (GS). Inhoudelijk ging het stukje hoofdzakelijk over de poging van GS om als nieuwe omroep het bestel binnen te dringen. Een vorm van verraad aan je rebelse identiteit, leunend op commerciële instituten als SBS, Veronica en De Telegraaf, en gemotiveerd door platte hebberigheid (uit de subsidiepot mee snoepen). GeenStijl deed eergisteren wat Van Gogh een jaar of vijftien geleden ook deed: de motieven van de criticus diskwalificeren door een leugen te verzinnen. De site zette op zijn voorpagina een mail die van mijn hand zou zijn en waarin ik een eerder aangegaan lidmaatschap bij hun omroep onmiddellijk zou opzeggen. De reden? De eventuele komst bij PowNed van ’die Surinamer’ Prem en het linksige karakter van de onderneming. Vanzelfsprekend ben ik nooit lid van die troep geweest en heb ik nog nooit een mail aan het baasje van die GS-bende gestuurd. Hoewel deze vorm van valsheid in geschrifte nogal amateuristisch aandoet, blijkt het merendeel van de 500 ’reaguurders’ in de val te zijn gelopen en in de echtheid van de mail te geloven. Het geeft toch een aardig beeld van de harde kern van GS: onnozele dombo’s. Maar meer dan het puberaal bedriegen valt het onvermogen van GS op om op argumenten in te gaan. Als je kritiek op hun gedraai en verloochening heb, gaapt de leegte en klinkt de stilte. Weer een zwakke broeder als aspirant-potverteerder erbij in Hilversum? Alsjeblieft niet. Dus mijn advies aan die 26.000 die er al in zijn getrapt: doe net als die ’fake Ephi’ en zeg je lidmaatschap op!