Irak en Joop den Uyl

weblog Vanochtend vroeg komen een paar mails bij mij binnen. "Waarom kiest de PvdA niet volmondig voor een parlementaire enquête?" Of: "jullie laten over je heen lopen met zo’n commissie". Achter de mensen die de moeite nemen mij te mailen zit een veelvoud aan mensen met dezelfde vragen. Denk ik altijd.

Het Irak-onderzoek. Dat dat niet doorging was een pijnlijk verlies tijdens de onderhandelingen in 2007 over het regeerakkoord. Ik kan me die fractievergadering nog zo goed herinneren.

De PvdA wil al jaren openheid van zaken over de besluitvorming rond de Irak-oorlog. Dat is steeds tegengehouden door Balkenende èn een Kamermeerderheid. Het is positief dat de premier nu om is. Het gaat ons, de PvdA-fractie, om de waarheidsvinding. Het gaat er ons om dat de commissie alles mag zien. Met iedereen kan spreken. En de uitkomsten direct aan de Tweede Kamer stuurt. We zijn uiteraard pas tevreden als alle vragen beantwoord zijn. Dat weten we nu nog niet, maar in november wel. We geven dit onderzoek dan ook een eerlijke kans. Juist in het licht waar we vandaan komen. Gisteren hadden we nog niets. Nu wel. En we doen hetzelfde als in andere landen is gebeurd, bijvoorbeeld in Engeland. Waar we al zolang met afgunst naar keken.

Uiteraard is dit een onderwerp in onze fractie vandaag. Vanmiddag volgt er een debat. Iedere dinsdag zitten we – net als de andere fracties – bij elkaar. Van half 11 tot een uur of half 2. We spreken, debatteren en discussiëren een uur of 3 met z’n 33-en. Eigenlijk zonder chaos. Ook al is er soms emotie. Of het nu om de toekomst van het onderwijs gaat. De bouw van nieuwe wegen en spoorlijnen. Of onze houding ten aanzien van integratie.

Ik moet eerlijk bekennen dat we niet altijd even goed opletten. We nemen wel eens onze dagelijkse post, zo’n halve meter, en onze mails door. Voor de gasten in de fractie moet dat een raar gezicht zijn.

Soms dwaal ik af. Ook vandaag. Voor mij hangt een oude verkiezingsposter. Een prachtige grote zwart wit kop van Joop den Uyl kijkt mij aan. “Het moet anders. Samen kunnen we dat.” Hij was Obama vooruit. Gelukkig veranderen sommige dingen niet. Zijn inzet toen, is die van ons vandaag.