Met blijdschap bazuinen wij rond

Beste Beatrijs, Ik ben zwanger van mijn eerste kind. Mijn ouders staan erop dat ik de hele familie geboortekaartjes stuur. Aan kaartjes naar hun goede vrienden hechten ze minder, maar over de familie zijn ze heel beslist.

Mijn moeder komt uit een groot gezin, ik heb vele ooms en tantes die ik in jaren niet gezien heb. Mijn opa is op latere leeftijd hertrouwd en ook aan deze zijwaarts ingestroomde familieleden (die ik twee keer heb gezien in mijn leven) dien ik volgens mijn moeder een kaartje te sturen. Zelfs gescheiden ooms en tantes moet ik ieder apart op de hoogte brengen. Dit zou betekenen dat ik mensen met wie ik geen noemenswaardig contact heb de gelegenheid moet geven om op kraambezoek te komen. En als een van deze familieleden het in zijn of haar hoofd haalt mij een pakje op te sturen, word ik geacht om een bedankbriefje te sturen. Is dit de officiële etiquette of mogen mijn man en ik zelf bepalen aan wie wij een geboortekaartje sturen?

Met blijdschap bazuinen wij rond

Beste met blijdschap bazijnen,

Om een rem te zetten op de hoeveelheid te versturen blijde kennisgevingen moet u bedenken dat een geboortekaartje geen vrijblijvende geste is maar een tamelijk dwingend signaal: de ontvanger wordt geacht erop te reageren, hetzij door op bezoek te komen (met cadeautje), hetzij met een felicitatiekaartje, al dan niet vergezeld door een bloemetje/ cadeautje.

Met het sturen van een geboortekaartje wordt een behoorlijke claim op mensen gelegd. Zeker in geval van een eerste baby is het een regelrechte sollicitatie naar cadeaus. Mensen die u nauwelijks kent, zoals de nieuwe familieleden uit het tweede huwelijk van opa, komen dus niet in aanmerking om te worden lastig gevallen met gehengel naar cadeaus. Voor de ooms en tantes die u al uw hele leven kent, ligt dat anders. Die vinden het vaak oprecht leuk om te horen van de nieuwe telg en sturen ook vaak met plezier een kleinigheidje. Zo blijft de familieband in stand. Maar hun kinderen (uw neven en nichten) kunt u overslaan in de kennisgeving, tenzij u met iemand bevriend bent. Zij horen het wel van hun ouders. En van de gescheiden ooms en tantes stuurt u alleen degenen met familiale band en niet de ex-koude-kant (hun interesseert het echt niet). U hoeft trouwens niet bang te zijn dat de familie uw deur zal platlopen met kraambezoek. Als u uw ooms en tantes zelden ziet, zullen ze nu ook niet komen opdraven.

De globale regel is dat u geen geboortekaartjes stuurt naar mensen van wie u geen adres bezit. Met uitzondering van ooms en tantes, omdat die het vanuit een plaatsvervangend grootoudergevoel leuk vinden om er een te krijgen. Hun adressen kunt u van uw ouders krijgen. Vrienden van uw ouders hoeft u ook niet te informeren. Die horen het wel van uw ouders.

Ten slotte heeft uw moeder gelijk met de bedankbriefjes. Als u babycadeautjes krijgt toegestuurd, moet u altijd bedanken. Als u van tevoren weet dat u dat te veel moeite vindt, moet u geen kaartje sturen.

Beste Beatrijs,

Een van mijn schoonzussen is nogal zuinig ingesteld, zeg maar gerust krenterig. Laatst kreeg ik van haar een boekenbon van 7,50 euro voor mijn verjaardag, met een briefje erbij met een boektitel. Dat vond ze zo’n mooi boek – dat moest ik beslist aanschaffen. In de boekhandel bleek het bewuste boek ruim 20 euro te kosten. De flaptekst trok me ook niet direct aan. Ik weet echter zeker dat mijn schoonzus bij de volgende gelegenheid gaat vragen wat ik van het boek vond. Ben ik nu verplicht om van haar boekenbon met bijbetaling dit boek aan te schaffen? Of kan ik de boekenbon gebruiken voor een boek naar eigen keuze? En wat zeg ik in dat laatste geval tegen mijn schoonzus? Eerlijk de waarheid of toch een beleefde smoes?

Boekenbon met opdracht

Beste boekenbon met opdracht,

Een geldcadeau mag niet geoormerkt zijn, behalve als de ontvanger eerder heeft gezegd dat hij ergens voor aan het sparen is. Stel dat een tiener spaart voor een scooter, dan kan z’n oma zeggen: hier is je verjaardagscadeau, 25 euro voor je scooter. Maar wat u beschrijft, is van een geheel andere orde. Natuurlijk bent u niet verplicht om met uw eigen geld een boek aan te schaffen waar u niet benieuwd naar bent, alleen omdat uw schoonzuster een miezerige aanbetaling heeft gedaan. Het idee van een boekenbon is nu net dat ontvanger hem naar eigen inzicht kan besteden. Als uw schoonzuster vraagt wat u van ’haar’ boek vond, kunt u enthousiast vertellen over wat u wel hebt gekocht en gelezen. Inderdaad: iets anders dan haar suggestie, maar ook een mooie leeservaring.

Beste Beatrijs,

Ik ben een vrouw van begin 40 en word door mensen die ik niet ken (in winkels bijvoorbeeld) vaak getutoyeerd. Eigenlijk vind ik dat vervelend. Ik moet de neiging onderdrukken om kattig ’Kennen wij elkaar?’ te zeggen. Zelf zeg ik altijd ’u’ tegen onbekenden. Soms doet zich de merkwaardige situatie voor dat ik ’u’ zeg tegen een twintiger die mij op zijn of haar beurt met ’je’ aanspreekt. Is het redelijk om te zeggen dat ik liever met ’u’ wil worden aangesproken?

Ongewenst getutoyeerd

In zakelijke uitwisselingen tussen onbekenden is vousvoyeren de regel, zeker wanneer betrokkenen niet meer bij de jongeren horen. Jongeren onderling tutoyeren altijd. Als veertigjarige zou u niet meer automatisch getutoyeerd moeten worden door winkel- en baliepersoneel. Maar de overtreding is te licht om er een punt van te maken. Een onbekende corrigeren is een paardenmiddel dat meestal meer kwaad dan goed doet, omdat de terechtgewezene zich altijd in een hoek gezet voelt. In uw geval moet u er rekening mee houden dat het tutoyeren per ongeluk gebeurt. Waarschijnlijk ziet u er gewoon jonger uit dan u bent. Veel andere veertig-plus dames zouden maar al te graag in uw schoenen staan. Zolang het tutoyeren voortduurt, kunt u het beter als een compliment beschouwen. U kunt overigens gerust zijn: over een paar jaar is het echt voorbij en zal elke onbekende u met ’u’ aanspreken.