Ironische denker en de jongen die van zichzelf stoer moet zijn

Qua stijl kunnen Micha Wertheim en Ronald Goedemondt misschien niet méér van elkaar verschillen, maar er zijn ook overeenkomsten. Beiden hebben hun wortels in het stand-up comedygezelschap Comedytrain.

Beiden hebben een cabaretfestival op hun naam staan – Wertheim Leiden in 2004, Goedemondt Cameretten in 2003 én ze spelen nu hun derde theatervoorstelling: ’Micha Wertheim voor de grap’ en ’Dedication’.

Micha Wertheim is echt een denker, een intelligente, welbespraakte cabaretier die met ongelooflijk veel ironie dingen aan de kaak stelt. Daarin heeft hij vaak gelijk, maar levert het ook goede humor op? Ja, maar het zijn in ieder geval geen makkelijke, hapklare brokken voor het lachgrage publiek. Dat hoeft ook niet en na twee programma’s zou je zeggen dat zijn stijl bekend is en het publiek zich wel heeft uitgeselecteerd.

In ’Micha Wertheim voor de grap’ gaat het voornamelijk om de overvloed aan meningen – al dan niet van deskundigen – en de vlucht die de interesse ervoor heeft genomen in de media. Talkshows en actualiteitenprogramma’s lijken het hoogste goed in televisieland en wie geen mening heeft, bestaat eigenlijk niet. Die opgebouwde ’debatbubble’ moest wel verkeerd aflopen, waarna Wertheim de vergelijking legt met de kredietcrisis. De actualiteit speelt hem prachtig in de kaart.

Ook gaat hij uitgebreid in op het incident dat vorig seizoen plaatsvond in Roermond, waarbij hij een gehandicapte zou hebben weggetreiterd bij een van zijn voorstellingen. Hij legt uit dat ironie nu eenmaal zijn stijl is en gebruikt ter verduidelijking een mooie metafoor die vaker in de voorstelling terugkeert: als zijn neefje van vijf bij hem komt logeren, wil hij die aan het lachen maken. dus zegt hij: ’Ik ga een poeptaart maken met allemaal keuteltjes erop’. Het jongetje moet even nadenken, maar snapt dan dat zijn malle oom hem in de maling neemt.

Wat echt is en niet, is totaal niet van belang bij Wertheim. Hij kan praten over een wetenschapper en een boek – beide niet bestaand – maar doet dat zo gedreven, dat je hem gelooft. Knap gedaan, maar je moet ervan houden.

Ronald Goedemondt is in zijn voorstelling ’Dedication’ weergaloos. Hij kreeg afgelopen november de Neerlands Hoop voor de meest veelbelovende cabaretier van dit moment. Met dit programma bevestigt hij dat met verve. Hij laat een jongen zien die van zichzelf stoerder moet zijn dan hij is. Licht misantropisch, verongelijkt af en toe en vol twijfels. En dat verpakt hij in hilarische, beeldende, absurde, droge humor. Bovendien is zijn timing akelig precies. In een decor van troosteloze, halfdode kamerplanten in grote glazen bakken neemt hij je mee in zijn wereld. Daarbij wordt hij dit keer persoonlijker dan in zijn vorige shows omdat hij ook veel liefdesleed verwerkt. Maar hij kan zich net zo goed verwonderen over de rare taal die het Spaans is of een sandwichspreadboer. Goedemondt schakelt snel, rijgt associatief zijn onderwerpen aan elkaar en laat zijn publiek gieren van de lach. Meesterlijk.