Om even stil van te worden

opinie In de oudejaarsnacht 2007-2008 gingen enkele tientallen scholen in Nederland in vlammen op. Bij de afgelopen jaarwisseling bleef het een stuk rustiger. Blijkbaar hebben we dat probleem voor een belangrijk deel weer onder controle.

Maar er is in Nederland toch nog steeds veel onderwijsleed. Ook al is de CAO nu afgesloten, leraren zijn ontevreden omdat de minister niets aan hun werkdruk wil doen. Ouders willen betere opvang tussen de middag voor hun kinderen en schoolleiders klagen dat ze die taak er niet ook nog eens bij kunnen hebben.

Of de bijdrage voor de schoolboeken nu bij ouders of scholen terechtkomt, beide vinden hem te laag om goede boeken te kopen. Scholen verzorgen te weinig lesuren en de lesuitval is onacceptabel. Er zijn te veel onbevoegde leraren. Kinderen kunnen niet meer spellen en het rekenen holt met sprongen achteruit.

Scholen maken er, op initiatief van onderwijskundigen die nooit een klas van binnen hebben gezien, met hun vernieuwingen een zooitje van. Het onderwijs heeft te weinig aandacht aan de vorming van democratische burgers. Kinderen hebben te veel stress voor de CITO-toets.

De kranten staan vol van dergelijk onderwijsleed. Elke ouder heeft wel iets meegemaakt waaruit blijkt dat hun kind het beter had kunnen nee had moeten hebben op school. Een kind met gedragsproblemen zit zelfs maanden thuis.

Op 20 januari lees ik in Trouw dat de Taliban weer scholen hebben opgeblazen. Honderden Afghaanse vrouwen hebben zichzelf sinds 2006 in brand gestoken. Velen van hen zijn arm, ongeletterd en slachtoffer van huiselijk geweld. In Pakistan hebben schooldirecteuren toegegeven aan de bedreigingen van de Taliban en meisjesscholen gesloten. Inmiddels zijn er honderden scholen in Pakistan verdwenen opdat de meisjes en vrouwen ongeletterd blijven.

Waar het bij ons lukt om 80% van de kinderen met gedragsproblemen binnen een jaar weer op school te hebben zijn er plekken op deze aarde waar kinderen van alle onderwijsvoorzieningen verstoken blijven. Om even stil van te worden.

Waar maken wij ons druk om? Natuurlijk mag en moet iedereen werken aan de oplossing van de eigen problemen. De realisatie van schrijnende problemen elders maakt ons leed niet minder, maar misschien toch wel iets beter te dragen. Je geld voor de schoolboeken besteden voor het onderwijs van nog minder bedeelden spreekt mij dan wel erg aan.

Theo Wubbels is als onderwijskundige verbonden aan de Universiteit Utrecht