Medicijn voor wanprestaties Van Deutekom heet rust

Ze leverde elke week weer een gevecht om de tranen niet rijkelijk te laten vloeien. Ook afgelopen weekeinde trilde de stem af en toe vervaarlijk toen ze probeerde uit te leggen waarom het dit seizoen maar niet lukt. Paulien van Deutekom werd vorig seizoen verrassend wereldkampioene – ze bleek een onvermoed talent te bezitten dat in Berlijn plots aan de oppervlakte kwam. De lach leek op het gezicht gebeiteld; wat kon er nog misgaan nu ze eindelijk de weg naar boven had ingeslagen?

Erg veel, bleek dit seizoen. De goedlachse schaatsster voldeed precies één toernooi aan de verwachtingen; op het Nederlands kampioenschap per afstand toonde ze een glimp van haar potentie. Daarna vertoonde de prestatiecurve van de 28-jarige Zuid-Hollandse slechts een neergaande lijn. Niets lukte –het sterke lichaam liet haar volledig in de steek. Stukgetraind, was de conclusie. En nog wranger: ze zocht de schuld bij zichzelf. Zij had niet aangegeven dat ze moe was. Op het moment dat het lijf alle signalen op rood zette, besloot ze juist nog wat harder te gaan trainen. Die oneerlijkheid brak haar uiteindelijk op.

En dan komen de tranen eigenlijk vanzelf. Niet in een gesprekje met een handvol journalisten – dat kon ze zondagmiddag nog net voorkomen. Een week eerder in de catacomben van het ’Vikingschip’ in Hamar had eigenlijk al hetzelfde plaatje opgeleverd. Nadat ze de zwaarste vijf kilometer uit haar loopbaan had gereden, vervolgens als een halve dode op het middenterrein was gestort – naar later bleek met hyperventilatie – besloot ze alsnog de pers te woord te staan. Trillend als een rietje stond ze aan de andere kant van het hek. Na een minuut vroeg ze of ze alsjeblieft weg mocht. Ze zou later wel terugkomen om de andere vragen te beantwoorden. Zelden zo’n medelijden met een topsporter gehad.

De mededeling van coach Gerard Kemkers kwam dan ook niet als een verrassing. Zelf had ze nog een slag om de arm gehouden, maar de trainer was onverbiddelijk: Van Deutekom mag dit seizoen niet meer schaatsen. Met het oog op de Olympische Spelen, volgend jaar in Vancouver, moet ze het gesloopte lichaam rust geven. In de hoop dat het nog zal herstellen. Het medicijn voor haar wanprestaties van dit seizoen heet rust. Een weekje op een strand. Zoiets.

Maar hoe kan een lichaam zo uitgewoond raken als dat van de voormalig wereldkampioene? Die vraag werd zondag door haar ploeggenote Ireen Wüst beantwoord. De Brabantse maakte vorig seizoen hetzelfde mee als Van Deutekom nu. „Soms”, zo vertelde ze, „haalt Gerard wel eens een training uit het programma omdat hij vindt dat we te veel doen. Wij vinden dat verschrikkelijk. Niet mogen trainen voelt voor ons als een straf.”

Een straf om rust te nemen, dat klinkt niet bemoedigend. Benieuwd hoe Van Deutekom de komende weken doorkomt.