Het internet is een soort Man bijt hond

opinie Je hoort en leest vaak dat het internet mensen sociaal isoleert. Dat argument wordt - althans zo is mijn ervaring - veel gebruikt door ouderen die weinig of geen gebruik maken van internet. In veel gevallen komt dat doordat ze er te weinig ervaring mee hebben, of doordat ze ’dat gerammel op een computer’ te ingewikkeld of te ondoorgrondelijk vinden. En wat ondoorgrondelijk is, wordt al te vaak afgewezen.

Intussen heb ik mijn halve leven aan het internet ontleend, zonder er vele uren per dag voor aan het beeldscherm gekluisterd te hoeven zitten; ik ben getrouwd met een partner die ik op het internet heb leren kennen, mijn halve huis is ingericht met spullen die ik via marktplaats.nl heb gekocht en de talloze verbouwingen in mijn woning zijn dankzij datzelfde marktplaats betaalbaar gebleven.

Eveneens dankzij internet onderhoud ik mijn contacten met vrienden en bekenden in verre landen goedkoop en snel, kan ik mijn schrijfsels met een simpele druk op een knop snel, betrouwbaar en kosteloos vanuit mijn woning op de onchristelijkste tijden naar mijn werkgever sturen, en kom ik meestal droog aan op mijn werk - een half uur fietsen - dankzij buienradar.nl.

Daar aangekomen, ben ik inmiddels op de hoogte van het belangrijkste nieuws in alle landelijke dagbladen, terwijl er maar ééntje - u mag raden welke - drie verdiepingen lager in mijn brievenbus ligt. Allemaal dank zij het internet, dat ik elke ochtend bij een mok koffie raadpleeg.

In deze tijden van economische rampspoed denk ik wel eens aan het zwartste scenario: hoe zou mijn leven eruit zien zonder dat ’sociaal isolerende’ internet? Stel, ik zou door het economisch noodweer worden getroffen en al mijn materiële verworvenheden - inclusief mijn laptop - moeten inleveren, wat dan? Ik denk, dat ik pas dán zou kunnen spreken van een sociaal isolement. Geen landelijke kranten meer, geen betaalbare spullen van Marktplaats meer, geen berichten meer van of naar mijn vrienden, en mijn thuis (hand)geschreven stukjes zou ik dan per fiets naar mijn werk moeten brengen, waarbij ik ongetwijfeld de enige regenbui op mijn nek zou krijgen, die boven Noord-Holland hing.

Sociaal isolement door internet? Ik geloof er niet zo in. Neem marktplaats. Iets kopen via marktplaats is als een duik in het onvolprezen tv-programma Man bijt hond. Over de schattige, rare, vreemde, norsige en unieke mensen bij wie ik via marktplaats over de vloer ben gekomen om er gekochte spullen op te halen, zou ik een boek kunnen schrijven. En als ik de vele momenten van warmte, vriendschap, steun, liefde en geluk met mijn via internet verkregen partner zou moeten hebben missen, was mijn leven wezenlijk armer en schraler geweest.

Ik kan me wel iets voorstellen bij de argumenten van hen die internet verwerpen als een oorzaak van sociale armoe; als je dag en nacht fanatiek zit te gamen achter je platte schermpje, bijvoorbeeld. Of als je niet genoeg kan krijgen van het urenlang bekijken van duizenden plaatjes of filmpjes. Maar als je van nature al de neiging hebt tot het gedrag van een monomaan - of je je tijd nou steekt in je elektrische treintjes op zolder, in je verzameling luciferdoosjes of in het gamen op internet - dan zul je je toch al niet snel ontwikkelen tot een supersociaal wezen.

Tot de mokkende minderheid die het internet blijft afwijzen, zou ik willen zeggen: klop het stof van het conservatisme van je schouders, schaf een laptopje aan, grijp de eerste de beste puber die er in je familie- of vriendenkring voorbijkomt in zijn lurven en vraag hem je te helpen te balanceren op de eerste draden van het wereldwijde web. Onderzoek het, behoud het goede, en doe er zo je voordeel mee!