Fastfood voor vegetariërs

Stationshallen zijn in de regel een walhalla voor junkfoodadepten. Bij de keten van Cup ’n Go kunnen ook vlees- en vethaters terecht voor een snelle hap.

Een lange trein stopt op Station Sloterdijk in Amsterdam-West en vijfhonderd mensen stappen uit. Vierhonderdnegenennegentig passagiers verdwijnen, eentje blijft aarzelend staan in het winterse licht van de stationshal. Die ene ben ik, en mijn verwarring is groot. Waar in dit duiventilachtige station zit de Cup ’n go?

Het is altijd groot nieuws als er weer een internationale fastfoodketen zijn goede gaven met ons wil delen. Meestal komen ze uit de Verenigde Staten, maar de Cup ’n go is Duits. Bij de oosterburen is het een grote hit, als ik de organisatie moet geloven, misschien wel omdat Cup ’n go alleen gerechten met aardappel en maïs serveert.

Vegetarisch fast food! Een snelvreettent zonder vlees, daar heb ik zelfs nog nooit van gehoord. En de maïs is zelfs biologisch.

Zoiets vraagt om een bezoekje, en op ieder station stopt een trein naar Sloterdijk. Daar is het zoeken, maar aan de oostkant duikt de nieuwkomer op: achter twee grote, glasloze vensters op een hoek schuilt voedsel. Vegetarisch voedsel. Drie vriendelijke jongedames, nog wat onwennig in de splinternieuwe uitspanning, geven beleefd uitleg. Er zijn drie voedsellijnen: puree van gestoomde aardappels met smaaktoevoegingen, gestoomde maïs met smaaktoevoegingen en een combinatie. Het aardappeleten luistert naar de naam Karmo. De puree komt altijd met gebakken uitjes en crème fraîche, en kan naar keuze verrijkt worden met spinazie, champignons, rozemarijn of augurken. De maïs, genaamd Masino, krijgt altijd boter en wat zout mee, en indien gewenst een smaakje als citroen. In de combinatie, Mixo, zit én de luxe puree, én de maïs, én smaken als spinazie en paddestoelen. Wat zal ik eens nemen?

Wel, voorlopig niets. Het is pas half elf, de aardappels én de maïs moeten nog worden gestoomd. Dat duurt nog wel even. Wil ik misschien een broodje?

Nee, dat wil ik niet. Ik wil gestoomde aardappels. Ik wil gestoomd maïs. Mokkend breng ik een uur zoet aan een tafeltje bij een concurrent.

Maar dan is het zover. Voor mijn ogen stampt een jongedame een vers gestoomde pieper door een knijper, strooit er uitjes bij, stopt het in een kartonnen doosje met rozemarijn en spuit er rijkelijk crème fraîche overheen. Dat zie ik graag. Dan sprenkelt zij nog kruidensnippers op het wit en klaar is mijn lekkere pot puree. De volle smaak van aardappels wordt gecontrasteerd door de scherpe rozemarijn; de uitjes doen hun werk en de crème fraîche zorgt dat het niet droog wordt. euro3,50 kost dit bakje, waar een normaal mens een maaltijd aan heeft. Gelukkig ben ik niet normaal. Alvorens me op de maïs te storten wil ik de combinatie proeven, de Mixo, voor één euro meer. Enigszins verbaasd pureert de jongedame weer een aardappel, mengt puree met maïs, uitjes, champignons, spinazie en maakt het af met opnieuw een flinke klodder crème fraîche. Grappig, hoe ze met zo weinig ingrediënten toch zulke smaakverschillen kunnen geven. Natuurlijk is de basis puree, maar de andere ingrediënten geven er een heel eigen karakter aan.

Dit tweede bakje maak ik niet helemaal leeg. Het is tijd voor de maïs. Met een schuin oog op mijn middel schept de jongedame een bakje vol maïs. Knisperige korrels met een rijke botersmaak vinden hun weg naar beneden.

Smaakt het nu allemaal lekker? Ja, maar een snackbarhabitué zal eraan moeten wennen. Het vet van de crème fraîche weegt niet helemaal op tegen de mayonaise van de patat-met, en het frisse gevoel achteraf zal de ware junkfoodjunk ook niet waarderen. Maar voor vethaters is het een uitkomst, en voor vegetariërs natuurlijk ook.