Gemangeld tussen familie en partner

Beste Beatrijs,Ik (man, zestiger) kom uit een groot gezin. Sinds de dood van een broer en een zus heb ik met mijn overgebleven broer en drie zussen regelmatig familiebijeenkomsten om contact te houden.

Vanzelfsprekend zijn hun echtgenoten daar ook bij en de weduwe van de overleden broer en de weduwnaar van de overleden zuster komen ook altijd. Omdat twee van mijn zussen moeite hebben met mijn leefsituatie (sinds enkele jaren woon ik samen met een Koreaanse man), ga ik meestal zonder mijn vriend naar deze bijeenkomsten, hoewel hij ook wel eens is meegegaan naar mijn (verweduwde) schoonzuster en weduwnaar-zwager. Bij beiden voelen wij ons welkom. Onlangs echter liet een zus via een andere zus weten dat ze niet naar familiebijeenkomsten zou gaan waar mijn partner zou komen, ’omdat zij het op dit ogenblik niet aankon’. Nu die afwijzing zo uitdrukkelijk geformuleerd is, heb ik een dilemma: ga ik niet, dan is het of ik de familie in de steek laat. Ga ik wel, dan heb ik het gevoel mijn partner (met wie ik het geluk gevonden heb) te verloochenen. Ik voel me gechanteerd en tegelijk ontkend in wie ik ben. Hoe kan ik dit oplossen?

Gemangeld tussen familie en partner

Beste Gemangeld,

U vraagt waar uw loyaliteit dient te liggen: bij uw familie, die zich de wet laat voorschrijven door uw discriminerende zuster, of bij uw partner. Daar lijkt mij geen twijfel over mogelijk: bij uw partner. U bent al te ver gegaan door in het verleden uit eigen beweging rekening te houden met de absurde gevoeligheid van uw zusters. U laat uw partner thuis omdat uw twee zussen niet tegen de aanblik van een Koreaanse homo kunnen? Met permissie, maar waarom zou u uzelf én uw partner zo vernederen? Zelfs de Koningin ontvangt tegenwoordig homostellen ten paleize. Als de aanwezigheid van uw partner uw zuster doet flauwvallen, kokhalzen of als die anderszins bedreigend is voor haar geestelijke gezondheid, dan is zij het die thuis moet blijven. Het lijkt voor haar trouwens raadzaam om de rest van haar leven permanent binnen te blijven met de dekens over haar hoofd. Zodra ze immers een voet buiten de deur zet, zou ze wel eens een homo tegen kunnen komen. Op de tramhalte, in winkels, in de bioscoop – werkelijk waar, ze zitten overal! Laat uw familie weten dat u nergens heengaat waar uw vriend in principe niet welkom is. Aan uw broer en de rest van de familie vervolgens de taak om zich op hun beurt loyaal met u te betonen. Iemand moet de zus met homovrees vertellen dat ze moet ophouden met die onzin en dat er niets engs zal gebeuren, als uw vriend ook op de sofa zit en meedoet met thee drinken.

Beste Beatrijs,

Op een sportvereniging, waar ik inmiddels vanaf ben, leerde ik een man kennen van dezelfde leeftijd. Het klikte wel en we begonnen elkaar te mailen. Deze mailwisseling werd en is zeer intensief. Ik kreeg warme gevoelens voor deze man, die ook alleenstaand is. Maar onder vier ogen is hij erg verlegen en gesloten. We hebben nu een paar keer afgesproken en dan is het erg gezellig, al zijn we beiden wat zenuwachtig. Punt is dat deze man niet verder lijkt te durven. Ik weet niet wat hij echt voor mij voelt. Wat moet ik hiermee aan? De zaak en mijn gevoelens bespreken, met het risico dat hij me afwijst en het contact verbroken wordt? Blijven aanmodderen tot hij zover is? Of zou ik me alles verbeelden omdat hij almaar niet over de brug komt?

Verliefd op sfinx

Beste Verliefd op,

Het ziet ernaar uit dat u te maken heeft met een dodelijk verlegen man die niet gewend is om initiatieven te nemen en heel onzeker is over zichzelf. Hij durft geen stap te zetten om de relatie op een hoger niveau te tillen uit angst een blauwtje te lopen. Dus moet u het vuile werk maar opknappen. Bespreek uw gevoelens en vraag hem om helderheid. Er bestaat een kans dat hij hard wegholt en het contact verbreekt, maar mocht dat gebeuren, dan is dat niet erg. Als hij uw gevoelens niet beantwoordt, heeft het immers geen zin om door te gaan met de schijnwereld van intensief mailcontact. Maar wie weet beantwoordt hij uw liefde wél, zodat u elkaar opgelucht in de armen kunt vallen, waarna hij u eeuwig dankbaar zal zijn dat u wel de moed kon opbrengen om ter zake te komen.

Beste Beatrijs,

Bij een bevriende galeriehouder help ik (vrouw van 22) wel eens bij openingen van tentoonstellingen met het rondbrengen van drankjes en hapjes. Laatst was er weer zo’n vernissage en na afloop ging de kunstenaar eten met de galeriehouder en nog een paar mensen. Omdat ik daar nog rondliep, werd ik ook meegevraagd naar het restaurant, hoewel ik de kunstenaar slechts oppervlakkig ken. We waren met zeven personen en omdat ik bij de eersten was die binnenkwamen, ging ik alvast aan tafel zitten – in het midden. Dit had als gevolg dat de laatst gearriveerde (een goede vriend van de kunstenaar) aan het uiteinde van de tafel terechtkwam met niemand tegenover zich. Achteraf schaam ik mij, want ik zat als een koningin in het midden en had een heel leuke avond, maar ik was de minst belangrijke van de aanwezigen. Zal ik hierover mijn excuses aanbieden of moet ik het maar laten zitten?

Op de eerste rang

Beste Op de eerste rang,

Inderdaad. U hebt u behoorlijk incorrect gedragen. Als ’meisje van de bediening’ zomaar de intimi wegdringen en de beste plaats aan tafel verschalken! Aan de andere kant heeft het ook wel iets bewonderenswaardigs. De chutzpah! De ongehoorde brutaliteit! Van gebrek aan ambitie kunt u niet worden beschuldigd. U komt er wel in het leven. Serieus, hoor, ik ben niet sarcastisch. Ongegeneerde mensen krijgen van alles voor elkaar voor zichzelf. Het feit dat u beseft dat er iets niet helemaal in de haak is, pleit vooralsnog in uw voordeel. Laat die excuses verder maar zitten. Die zouden echt als mosterd na de maaltijd komen. Neem in plaats daarvan uzelf voor om de volgende keer wat minder met uw ellebogen te werken. Een brutaal persoon die weet dat hij ook wel eens een stapje terug moet doen, zal het nog ver brengen.