Bang voor het donker

En weer durfde ik de ‘Dark Room’ niet in. Een van de hoogtepunten op het filmfestival dit jaar is geen film maar een tentoonstelling ‘Haunted House’: alleen te bezoeken in het donker (van vijf uur ‘s middags tot middernacht) en liefst alleen.

In het oude fotomuseum aan de Witte de Withstraat werden vijf kamers ingericht door Aziatische filmmakers, kamers die er in spookachtigheid samen voor zorgen dat de museumgang die van de ene naar de andere kamer loopt ook behoorlijk eng is en dat je de door tl verlichte wc in het museum – altijd de engste plek in een door geesten geteisterd huis – al helemaal liever overslaat. Erop zitten is oké, maar durf er dan maar weer eens af te komen.

Heel mooi is de halfschemerende kamer van de Indonesische filmmaker Riri Riza. Alles ligt klaar voor een reinigingsritueel, zachte muziek klinkt. Je ruikt Indonesië. Kruiden en pepers liggen op tafel, maar er ligt ook een kris en er staat een kannetje met kippenbloed. Je voelt de geesten meekijken; milde, kalmerende geesten hier.

Prachtig is ook de kamer van de Thaise regisseur Sasanatieng waar je oog in oog komt met een bleke, bozige schim. En dan is er nog de ‘Dark Room’ van de Philipijnse filmmaker Lav Diaz: pikzwarte duisternis, vreemde muziek en iets zal je beroeren, vertelt een bord bij de ingang. “De grootste angst is die die in de mens zelf schuilt en die in het donker naar buiten komt.”, aldus Lav Diaz. Gisteravond kwam ik weer niet verder dan de drempel, maar het is geen straf om het morgen nog eens te proberen.