Karen Duys laat niet over zich lopen en zo hoort het ook

Het dualisme in de gemeentepolitiek, ingevoerd in 2002, eist veel slachtoffers. In de lopende raadsperiode zagen al vierhonderd wethouders zich gedwongen op te stappen. Eén op de drie. Dat is meer dan goed is voor het lokale bestuur. Een liberale minister verzuchtte ooit: Broos is het menselijk leven, oneindig veel brozer het ministeriële bestaan. Dat geldt in deze tijden zeker voor wethouders. Klaarblijkelijk valt het niet mee het dualisme, dat de posities en verantwoordelijkheden van college en gemeenteraad duidelijk onderscheidt, in de praktijk te brengen.

In dat perspectief kan de bemiddeling in het conflict tussen de Rotterdamse wethouder Geluk (CDA) en de fractie van de drie christen-democratische raadsleden lessen opleveren, waar de hele lokale politiek iets aan heeft. Daarbij zou het mooi zijn als wordt voorkomen dat Geluk de 401ste wethouder wordt die voortijdig sneuvelt. De door de partij afgedwongen verzoeningspoging is verstandig, want een gedwongen vertrek van Geluk zal alleen maar veel verliezers opleveren.

Dat neemt niet weg dat het conflict principieel van aard is en de moeite van het gevecht waard. In eerste instantie leek het erop dat de CDA-fractie onder aanvoering van Karen Duys hoog spel speelde door het vertrouwen in de, ook buiten Rotterdam, geprezen en gewaardeerde wethouder van onderwijs en opvoeding op te zeggen. Maar dat beeld kantelde toen duidelijk werd dat Duys en de haren ervoor pasten als claque van Geluk te fungeren. Bravo!

In een dualistische verhouding kan een wethouder dat niet van zijn geestverwante fractie eisen, net zomin als die fractie mag verlangen dat het collegebeleid volledig met haar visie samenvalt. Door het doorgefourneerde monisme in de Haagse politiek, lijkt dat wel normaal, maar dat is het niet en mag het althans nooit worden. Je zou daarom willen dat fractieleider Van Geel zich iets meer als Karen Duys zou gedragen, een volksvertegenwoordiger die kennelijk niet over zich laat lopen en alleshalve het gezicht van de middelmaat is waarover de schrijfster Nelleke Noordervliet zich gisteren in deze krant beklaagde.

Daarmee is niet gezegd dat Duys het conflict met Geluk op de spits moet drijven. Het dualisme laat nu juist ruimte voor verschil en levert zo de peper die de politiek hard nodig heeft om iets anders op te dienen dan de smakeloze monistische hap.