Geen partij kiezen

Partij kiezen in een gewapend conflict impliceert vaak het kiezen voor geweld. Daarin heeft August Hans den Boef gelijk (Trouw van gisteren).Het ene geweld wordt rechtvaardig genoemd en het andere verafschuwd. Het legitimeert de ene partij in zijn aanpak en, gek genoeg, de andere ook, want deze voelt zich extra bedreigd, onderdrukt en genegeerd.

Dat is ook de ware tragedie: vijanden hebben elkaar nodig om hun bestaansrecht of identiteit te behouden. Israël is gebaat bij de identiteit van een bedreigd volk, een bedreigde natie. Hamas is, als verzetsbeweging, gebaat bij een onderdrukker en een bezetter.

De dynamiek van het conflict brengt met zich mee dat de strijdende partijen precies doen wat de ander nodig heeft. Vijanden worden op die manier bondgenoten. Bush en Osama Bin Laden hebben elkaar erg nodig gehad. Ik vrees daarom dat Israël Hamas niet zal verslaan, hoewel ze dat als supermacht zouden kunnen. En Hamas zal de raketten niet opbergen.

Alleen veel externe druk, waarbij niet vergoelijkend wordt gesproken over het ene geweld en veroordelend over het andere, kan een doorbraak forceren.

Harry Slegh Utrecht