Sinds ik de sjaal om heb glijdt mijn club af naar middelmaat

Er is iets merkwaardigs aan de hand met mijn voetbalsjaal: hij doet het niet. Of liever gezegd, hij doet niet wat je ervan mag verwachten.

U weet het misschien nog, zo’n drie maanden geleden kocht ik in de Euroborg, die ik tijdens een expeditie door het land toevallig aandeed, in de plaatselijke fanshop een sjaal van FC Groningen. Het was mijn eerste voetbalsjaal ooit, want wat je als kritische en weldenkende jongeman versmaadt daar mag je als dwaze vijftiger eindelijk aan toegeven.

Ze hadden er diverse uitvoeringen van maar ik koos de meest gangbare en klassieke. Je moet het lot niet tarten, vind ik. Je kon bijvoorbeeld ook een sjaal kopen met daarop ‘F.C. Grun’, maar dat past niet, vond ik, te lollig. Ik nam mij voor als FC Groninger-in-ballingschap de sjaal tijdens Studio Sport te dragen, telkens als mijn kluppie in beeld verscheen. Maar na een tijdje merkte ik al dat hij niet goed werkte. In plaats van te overwinnen en op de ranglijst te stijgen begon FC Groningen langzaam te dalen.

Pas afgelopen zondag drong het opeens tot me door dat het aan de sjaal moest liggen. Ik zat naar de wedstrijd Sparta-FC Groningen te kijken. Het was inmiddels 0-1, in het voordeel van mijn mannen dus, geworden. Ik merkte dat ik vergeten was de sjaal om te doen en ten einde de voorsprong te vieren snelde ik naar de kapstok waar de groen-witte mascotte hangt en deed hem om. Prompt scoorde Sparta 1-1 en speelde FC Groningen gelijk in plaats van te winnen. Geen wonder dat ik het gevoel kreeg dat de sjaal wel werkt, maar averechts, en dat daarom, sinds ik het ding om heb, mijn club langzaam afglijdt naar de grauwe middelmaat.

Misschien komt het omdat ik te ver van de basis zit, misschien helpt de sjaal alleen binnen een zekere straal rond Groningen. Misschien ook had ik het ding niet moeten kopen, omdat bijgeloof nu eenmaal onzin is. Maar dan is ook het niet-kopen onzin. Misschien moet ik de sjaal van een andere club kopen, Ajax bijvoorbeeld, in welke stad ik woon.

Of misschien moet ik gewoon van die hele sjalen-onzin af en zoals Immanuel Kant met ‘Interesseloses Wohlgefallen’ kijken in plaats van supporter te zijn. Vragen, vragen, vragen. Vragen van een supporter-in-distress.