Soort rookverbod op sexy kleding voor oudere vrouwen

Het is vooral de herkenning die het ’m doet. De herkenning van het moment dat je je realiseert dat je met ’mevrouw’ wordt aangesproken, dat je in de spiegel kijkt en je moeder ziet, dat je in de trein even in gepeins verzinkt en opeens op het eindpunt bent beland.

’Limbo’ noemen de drie vrouwen op toneel die fase, waarin het ouder worden zich ongemerkt in je lijf en gedrag heeft genesteld. Ofwel, het voorgeborchte van de hel, in katholieke zin. In algemene termen in elk geval een zeer onaangename plaats om te vertoeven.

Niet dat zij daar zo ondraaglijk onder lijden, die drie. Maar het vergt wel enige aanpassing, want de omgeving oordeelt en veroordeelt snel. Houdt de façade in stand, dan merkt niemand dat je failliet bent, luidt dan ook een van de credo’s die zij hanteren.

Het ’hebt-u-dat-ook?’ wordt regelmatig het publiek in geworpen, dat daar opvallend direct op reageert. Het is een overduidelijk zeer aansprekend thema. Niet zo gek in een tijd dat de grijze golf bij zwartkijkers de omvang van een tsunami lijkt te krijgen.

Twee actrices, zestiger Truus te Selle en vijftiger Conny Postel, en één danseres, vijftiger Patrice Kennedy, reflecteren in een tiental korte scènes op eigen en andervrouws ervaringen.

Via foto’s: „Toen was je al die je nu bent.” „Nee, ik ben nu bijna weer die ik toen was.”

Via leeftijdmomenten: „Ik ben 45 en word verlaten voor iemand van vijftien jaar jonger.” „Ik ben 60 en word verlaten voor iemand van twintig jaar jonger.”

De toon is luchtig en, vanuit een kennelijk gedeelde ervaring, zo vertrouwenwekkend, dat bij het item ’wat-nog-kan-en-mag’ de nog getolereerde lengte van een rokje hoorbaar zaalbreed wordt gedeeld. Immers, zo luidt een stelling, er zou een soort rookverbod moeten komen op sexy kleding. Wat betreft vijftigplussers, begrijpen wij.

Zelfs geen spoor van ironie hebben de drie mevrouwen ingebouwd, wat juist voor een bevrijdende spotlach had kunnen zorgen. Het is eerder een sfeer van weemoed en een zekere berusting, met een enkel ondeugend knipoogje tussendoor, die het publiek aangenaam laat meedeinen. Ik had het liever wat uitdagender gezien, wat minder aanvlijend tegen het idee dat ouderen zich terughoudend moeten opstellen bij jongeren.

’Mevrouwen’ doet ongewild wat ouderwets aan.

Zonde, want het drietal heeft genoeg in haar mars om, net zoals Toneelgroep Dorst al een paar jaar moeiteloos doet, de heersende vooringenomenheid tegen ouderen met voeten te treden. En, grijs of geverfd, het thema een even natuurlijke als eigentijdse kracht te geven.