Meester Tom

opinie Ooit schreef ik hem een hartverscheurende brief, in een poging onze kinderen bij hem op school te krijgen ondanks het feit dat ze niet sinds de conceptie op de wachtlijst stonden. Meester Tom – destijds nog een man zonder gezicht, aangeduid als Geachte heer met een achternaam – ging zonder meer overstag. Ik mocht hem al voordat ik hem had ontmoet.

Later werd meester Tom de man die me iedere dag als eerste van harte goeiemorgen wenste. Nadat hij de deuren van het slot draaide, bleef hij op het schoolplein staan. Zijn rijzige gestalte was een baken van rust in het gejoel, gejengel en gehaast van de vroege ochtend. Hoe meer bakfietsen zich om hem heen verzamelden, hoe gezelliger hij het leek te vinden. Hij knipoogde hier naar een kind, aaide daar over een bol en ik verbeeldde me dat hij me af en toe een bemoedigende glimlach toeknikte in mijn eeuwige strijd tegen de klok, daarbij gehinderd door fietsstandaarden en -sloten, kinderzitjes, sleutelbossen, rugzakken en gymtassen.

We spraken zelden. Ik had hem wel eens aan de telefoon om de kinderen ziek te melden. Een sonore stem met een Fries accent die niet als eerste vroeg bij wie de kinderen in de klas zitten – want dat wist hij uit zijn hoofd – maar die belangstellend vroeg wat er aan de hand was. En of ik de kinderen van harte beterschap wilde wensen.

Onlangs werden ons vrijkaartjes voor Disneyland Parijs toegespeeld. Alle spijbelambtenaren in de stad ten spijt gaf meester Tom zonder aarzeling een dag vrij. „Het zou wel heel hardvochtig zijn om dat te weigeren”, meende hij, nog voordat ik mijn keurig voorbereide verzoek had uitgesproken. En de officiële aanvraag op papier, die kwam nog wel.

Meester Tom. Drieëndertig jaar werkte hij op de school die wij sinds drie jaar de onze noemen. Al met al zat hij veertig jaar in het onderwijs. Dat las ik in de schoolkrant die een interviewtje aan hem wijdde.

Zoon was onmiddellijk dol op hem. Omdat hij zo goed kan foppen, volgens hem. Dochter maakte er een sport van ’s ochtends reeds van verre zijn aandacht te trekken door loeihard ’Goe-ie-mor-gen-mees-ter-Tom’ vanaf haar fietsstoeltje in zijn richting te toeteren.

Nu staat meester Hein ’s ochtends op zijn plaats. Nog een paar weken en we zijn eraan gewend. Meester Tom is weg. Niets ernstigs, gewoon met pensioen. Toch erg.