Feyenoord faalt ook op derde front

Met de moed der wanhoop zongen de fans Feyenoord gisteravond weer toe, maar ook dat baatte niet. Heerenveen boekte in De Kuip een afgetekende 0-3 bekerzege.

Ook met de steun, dan toch weer, van zijn aanhang kon Feyenoord zijn talrijke tekortkomingen gisteren niet maskeren. Voor de tweede maal binnen enkele dagen boog de gedesoriënteerde ploeg voor Heerenveen, dat zich in De Kuip slagvaardig voor de kwartfinales van het bekertoernooi plaatste (0-3).

Na de vrije val in de competitie en de smadelijke aftocht in het Uefa Cuptoernooi strandde Feyenoord daarmee ook op het derde front, met de zestiende nederlaag in zijn 28ste wedstrijd. De mogelijkheid om het goeddeels al mislukte seizoen nog enige glans te geven, zoals vorig jaar met de bekerwinst, werd de verkrampte ploeg door het efficiënte Heerenveen ontnomen.

Dat zal in de altijd opgeklopte sferen in Rotterdam-Zuid nieuwe emoties losmaken. Maar met distantie beschouwd kan worden gesteld dat er gisteren niets vreemds gebeurde. De afstraffing was niets meer dan wéér een uitvloeisel van het falende beleid in De Kuip, waar een ondeugdelijke combinatie tot stand was gebracht tussen de ontslagen trainer Verbeek en een onevenwichtige selectie, die objectief gezien nimmer aanspraak mocht maken op een prijs, ook niet op de minst prestigieuze.

Ook als het gisteren wél goed was gegaan, was de weg voor Feyenoord nog lang geweest, zonder zicht op een wezenlijke wending op korte termijn. Nu NEC-trainer Been heeft aangegeven Verbeek in elk geval dit seizoen niet te willen opvolgen lijkt Feyenoord voorlopig weinig anders te resten dan een tijdelijke oplossing, waarbij de ogenschijnlijke stuurloosheid in de clubleiding hinderlijk kan blijken. Ook daarom is Nederland meer gebaat bij een vervolg in het bekertoernooi van Heerenveen, een van de subtoppers die volgens een reële inschatting van ex-coach Verbeek Feyenoord voorbij zijn gestreefd.

Evenals afgelopen vrijdag in het onderlinge competitieduel had Feyenoord zich in de eerste helft nog het gevoel verschaft tot een acceptabel niveau te kunnen reiken, met inachtneming van alle turbulentie dan. Interim-coach Vlemmings had twee plausibele wijzigingen aangebracht. Bruins en de herstelde Wijnaldum namen de plaatsen in van Fer en Slory. Met name Bruins permitteerde zich te veel lichtzinnigheden, maar in zijn nabijheid was in het drukke middenrif op de werklust weinig aan te merken.

Toch diende zich nog voor de pauze een nieuwe tegenslag aan, en opnieuw werd Feyenoord daarmee in hoge mate als een ploeg in nood gekarakteriseerd – ook dat was een parallel met de verwikkelingen van enkele dagen eerder in Friesland. Na een pass van Heerenveen-verdediger Breuer dook Elm plotseling volkomen vrij op in de Rotterdamse verdedigende stellingen.

De nieuwe Zweed van Heerenveen schoof de bal beheerst langs doelman Timmer (0-1), en verstoorde daarmee het wankele evenwicht dat Feyenoord tot stand dacht te hebben gebracht. Aanvoerder Van Bronckhorst had zijn gebrek aan leiderschap gecompenseerd met een gedreven speeltrant, waarmee hij model stond voor zijn krampachtig op revanche beluste ploeg. De international ging bepaald niet foutloos te werk, maar hij trachtte zijn medespelers zichtbaar tot strijdvaardigheid aan te zetten.

Maar Heerenveen legde toch meer raffinement in zijn combinaties aan de dag. Makaay, Wijnaldum en Bruins waren na rust weliswaar dicht bij een doelpunt, maar uiteindelijk werd Feyenoord door een ragfijn opzetje gekraakt. Pranjic en Beerens bezorgden de bal frivool bij Elm, die opnieuw kon toeslaan (0-2), waarna Beerens zelf ook nog scoorde – en kennelijk in het besef dat niets meer helpt lieten de Feyenoord-fans het gelaten over zich heen komen.