De woordenwolk van Bush

opinie Intrigerend, die woordenwolk van George W. Bush, waar de krant afgelopen zaterdag mee opende. Ik heb er enige tijd naar zitten staren, gevangen door vooral de kleine lettertjes: courage, liberty, energy, right, woorden die Bush bij zijn troonredes kennelijk heel wat minder in de mond bestorven lagen dan de woorden America, People en Must.

De redactie concludeerde dat de omvang van het woord ‘Must’, moeten, betekende dat het Amerikaanse volk al die tijd weinig te kiezen had, maar de geheime boodschap leek mij vooral dat de nieuwe Amerikaanse president het heel wat minder zou gaan gebruiken. Zijn boodschap is immers ‘Yes, we can’. President Can tegen president Must. Je kunt ook weddenschappen afsluiten op de woorden die Barack Obama morgen in zijn inaugurele speech zal gebruiken. Eén tegen duizend dat hij het woord ‘banaan’ zal gebruiken bijvoorbeeld, of dat hij straks ‘fuck you’ tegen het Amerikaanse volk gaat zeggen. Ja, zo lust ik er nog wel een paar. Maar gokkers leven in een andere wereld. Waarschijnlijk hopen ze op een verspreking, en de kans dat het woord ‘bananenrepubliek’ valt, is misschien niet eens zo heel erg klein: ‘We gaan ervoor zorgen dat deze grote natie geen bananenrepubliek wordt. Yes we can.’ Natuurlijk heeft iedereen een persoonlijke woordenwolk en je kunt je min of meer voorstellen welke woorden er bij wie uitspringen, bijvoorbeeld ‘onthouding’ en ‘vrede’ bij paus Benedictus XII, ‘VOC’ en ‘normen’ bij Balkenende. Je bent wat je zegt, luidt de achtergrond van zo’n woordenwolk. Ik zal er zelf ook wel eentje hebben. Daarin zouden dan woorden uit mijn verleden oplichten, ‘Kopsstraat’ bijvoorbeeld of namen van mijn dochters, maar ook woorden als ‘allicht’ of ‘wie weet’, want daar grossier ik in, bij mijn weten. Soms vermijd ik ze daarom ook juist weer: zo’n wolk is kortom ook maar een wolk, die gedurig onderhevig is aan de wind die hem vooruitblaast. Ik weet niet of Bush van zijn eigen woordenwolk is geschrokken, misschien helemaal niet zo erg als je zou hopen, want die speeches waaruit de wolk is opgetrokken heeft hij allicht (oeps) niet eens helemaal zelf geschreven. Ik krijg van zijn talloze afscheidswoorden deze dagen in elk geval niet de indruk dat hij veel spijt heeft van wat hij allemaal heeft gezegd. Laat de geschiedenis maar oordelen, zei hij ergens, en dat lijkt me inderdaad het beste. De wereld zal voorlopig geneigd zijn hem zo snel mogelijk te vergeten, net zoals ze zijn voorgangers William Howard Taft en Warren Harding bij de vuilnis heeft gezet. Op mij maakte George W. Bush altijd een ietwat dommige en daarom beurtelings irritante en meelijwekkende indruk. Maar je kunt altijd nog omhoog. In een lijstje Amerikaanse presidenten met rapportcijfer ( op de site amerika.nl) lees ik bijvoorbeeld van Eisenhower: bovengemiddeld met stip, en van zijn opvolger Kennedy: bovengemiddeld maar op weg omlaag. En wie weet (pardon) ontpopt George W. Bush zich vanaf morgen als een van de beste ex-presidenten uit de Amerikaanse geschiedenis.