Bastiaan van der Weijden 1989-2009

Bas van der Weijden was een jongen voor wie alles te vroeg kwam: zijn geboorte, zijn overlijden. Oudjaar was de laatste avond van zijn leven.

Zijn leven begon als een teken van tegenspraak. Vijf weken te vroeg geboren, maar wel met een gewicht van acht pond. Bastiaan van der Weijden kwam ter wereld in een couveuse. Artsen en familie vreesden voor zijn leven, maar Bas verraste iedereen en werd een gezonde baby.

Zijn moeder Nanda, receptioniste in Amsterdam, maakte al snel kennis met het eigenzinnige doorzettingsvermogen van haar enig kind. Als ze hem plaatjesboeken voorlas in de hoop dat hij de woorden zou herhalen, hield hij zijn lippen stijf op elkaar. Pas als hij hele zinnen kon uitspreken, deed hij zijn mond open. Met lopen ging het precies hetzelfde. Bas begon er pas aan toen hij meteen elf meter door de huiskamer kon afleggen. Nanda belde die dag verrukt naar het kantoor van haar man.

Toen hij vijf jaar was, werd zijn leven opnieuw ernstig bedreigd. Hij bleek te lijden aan een erfelijke ziekte, die hem zijn galblaas en driekwart van zijn milt kostte. Een dag na de operatie liep Bas al met de infuusstang in de hand door de gangen van het ziekenhuis.

De lagere school doorliep hij fluitend, evenals het Rijnlands Lyceum in Oegstgeest. Toen een leraar belde dat Bas nu toch eindelijk eens dat proefwerk moest inhalen, was zijn reactie dat hij daar even geen tijd voor had vanwege het gamen. Bas stond onder vrienden bekend als ’lui op een leuke manier’. Toen zijn klas in ernstige tijdnood kwam met een wiskunde-opdracht, hield Bas het hoofd koel. Hij maakte een opzetje voor het uitwerken van het vraagstuk en liet daarna zijn klasgenoten het karwei afmaken. Bas lag ondertussen met een flesje Fanta in de zon.

Bas was gesteld op harmonie (’de laatste om een vechtpartij te beginnen’), maar had zijn eigen leven nog niet helemaal op orde. Wat hij wilde worden in het leven was voor hem een vraag.

In elk geval moest het iets zelfstandigs zijn. Hij begon een studie bedrijfskunde aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam, maar haakte al snel af. Misschien zou bedrijfswetenschappen aan de VU hem beter passen. Bas bevond zich in het laatste jaar van zijn leven in een overgangsfase en die tijd benutte hij door veel met zijn vrienden om te gaan. Overdag gamen en ’s avonds naar de disco.

In het weekeinde werd hij dikwijls laat in de middag wakker. Zijn vader Hans, manager bij het Productschap Diervoeder, trof hem dan aan met een verwarde haardos bij het aanrecht. Een boterham smerend vertelde Bas hem in geuren en kleuren over de belevenissen van de vorige nacht. Het avondeten gebruikte Bas afwisselend bij zijn vader en zijn moeder, die in 2008 uit elkaar gingen. Maar in zijn ’eetrooster’ was weinig lijn te ontdekken. Op het laatste moment kon hij bellen: „Hoi mam, kan ik vanavond bij jou eten?” Als hij bij zijn vader de avondmaaltijd gebruikte en deze bij het afwassen een bord niet goed had gereinigd, hield Bas dat graag demonstratief omhoog onder de verzuchting: „Wel een beetje teleurstellend, pap.”

Ook onder collega’s in het Oegstgeester partycentrum La France, waar hij sinds twee jaar een bijbaantje had, viel hij op door zijn droge gevoel voor humor. Soms werd het bij het uitgaan zo laat dat Bas en zijn bevriende collega’s, onderweg naar huis, mensen in kamerjassen ontwaarden. „Een degelijk mens staat zondagochtend om negen uur op”, was het commentaar van Bas.

Een speciale plaats in zijn leven nam het voetballen in. Hij voetbalde bij vv UDO in Oegstgeest, waar hij opviel door zijn sociale, maar ook eigenzinnige gedrag. Jongens die een training hadden gemist werden direct door hem bijgepraat, maar als Bas een trainingsopdracht kreeg waarvan hij het nut niet inzag, bleef hij demonstratief aan de kant zitten. Na een actieve voetbalperiode werd hij jeugdtrainer, samen met zijn beste vriend Kevin. Geestverwanten waren het, die zich door elkaar lieten vormen. Toen Kevin zijn oog had laten vallen op een meisje maar nog niet helemaal zeker was van zijn zaak, stapte Bas in de Leidse studentendiscotheek In Casa op haar af en vertrouwde haar toe dat ze geweldig in de smaak zou vallen bij Kevins moeder. Het was de aanzet tot een verhouding tussen Kevin en Eva die tot vandaag voortduurt.

Sommigen vonden hem arrogant, maar wie Bas beter leerde kennen merkte dat dat maar schijn was. Hij keek door de buitenkant van mensen heen en had een speciaal gevoel voor wat er in hen omging. Zijn vrienden hoefden vaak maar één woord te zeggen of Bas maakte hun zinnen af onder de plagerige uitroep: „Vervelend hè, dat ik alles van tevoren weet?” Ook voor de televisie – favoriete serie: ’Friends’ – prevelde hij de zinnen voor die de acteurs en actrices zouden gaan zeggen. Een tv-avondje sloot hij steevast af met Discovery Channel. De volgende dag bestookte hij zijn vrienden met ’het feitje van de week’.

De laatste avond van het jaar zou hij met zijn kameraden uitluiden in de Rotterdamse discotheek Outland. Kevin was er natuurlijk bij. Er werden foto’s gemaakt waar de levenslust van afspat. Na afloop van de party ontstond op station Rotterdam-Alexander een ruzie tussen twee groepen jongens op het spoor. Bas en Kevin grepen in toen ze, volgens getuigen, vrienden wilden verdedigen die eerder bij het conflict betrokken waren geraakt. Het was mistig. De aanstormende intercity zagen ze te laat. Bas maakte van het nieuwe jaar slechts zes uur en drie kwartier mee, Kevin (21) belandde zwaar gewond in het ziekenhuis.

Vv UDO, waarvan Bas’ vader voorzitter is, luidde een week van rouw in. De uitvaart in Leiden was zo druk bezocht dat velen de plechtigheid via videoschermen buiten de aula moesten volgen. Kevin was door middel van een straalverbinding vanuit het ziekenhuis met de kist en de rouwenden verbonden. Bijna twintig jaar geleden, zo memoreerde zijn moeder, was Bas geboren in een glazen kistje. Nu al moest ze hem afstaan in een van hout.

Bas van der Weijden werd geboren op 4 januari 1989 in Hoorn. Hij overleed op 1 januari 2009 in Rotterdam.