Verwachtingen

weblog De radio gaat als eerste aan en de radio gaat als laatste uit. Ik beken: ik ben verslaafd aan nieuws. Belangrijke gebeurtenissen volg ik zoveel als mogelijk direct via radio en/of televisie.

Dan mag je de inauguratie van Barack Obama dus niet missen. De eedaflegging en de daarop volgende rede wil je live zien. Nog steeds denk ik terug aan die ochtend in november waarop Barack Obama zijn overwinningsspeech hield. Prachtig om dat op afstand mee te kunnen beleven.

Deze keer lukt het me niet om er, weliswaar op afstand, bij te zijn. De CDA-fractiecommissie VROM/WWI heeft een ‘heisessie’ belegd. Met spijt stel ik vast, dat ik het deze keer van de herhalingen moet hebben.

Het werk gaat namelijk gewoon door zonder radio en/of televisie.

Een tiental Kamerleden en enkele medewerkers buigen zich over de agenda voor de komende periode op de onderwerpen wonen, wijken, ruimtelijke inrichting, milieu en enkele hieraan verwante thema’s. De crisis heeft onmiskenbaar invloed op de meeste van deze beleidsterreinen. We spreken uitgebreid en diepgaand over hoe wij vanuit onze visie dit lastige vraagstuk willen aanpakken. Vanuit de contacten die de meesten van ons hebben met de markt, maar ook vanuit een groot aantal mails en brieven, die we ontvangen, blijkt de ernst van de situatie en de zorgen van velen. Er wordt van de politiek veel verwacht. Wellicht teveel zo stel ik vast, zeker als je naar de individuele zorgen van mensen kijkt. Niet voor elk probleem is een passende oplossing. Dat ontslaat ons niet van de verplichting om te zoeken naar het antwoord op de vraag: ‘wat kan onze bijdrage zijn om deze bijzondere situatie door te komen?’ Er passeren meerdere ideeën en voorstellen. Ze worden alle gewogen op haalbaarheid en effectiviteit. Uiteindelijk trekken we enkele conclusies en wordt het werk voor de komende tijd verdeeld.

Onderweg naar huis en terugkijkend op de dag, in de ochtenduren en een deel van de middag vergaderde de voltallige fractie, stel ik opnieuw vast dat het een boeiend proces is om 41 totaal verschillende mensen op één lijn te krijgen. Natuurlijk is er veel dat ons bindt. Natuurlijk delen we de uitgangspunten van onze politieke beweging. We hebben een verkiezingsprogramma en een coalitie akkoord. Maar toch ‿‿

Later op de avond pak ik via verschillende televisiestations nog beelden uit Washington mee. Daarbij raak ik onder de indruk van het enthousiasme onder de mensen en bij de verslaggevers. Iedereen lijkt opgetogen om hierbij te kunnen zijn. Tegelijkertijd zijn de verwachtingen van al die mensen wel heel hoog gespannen.

Zal Barack Obama dit waar kunnen maken?