Treiterkop en flirtlijsttrekker

Beroep: ’Pestkop’, staat er op de cover van HP/De Tijd. Dat trekt natuurlijk. Op de nieuwe Opzij staat het lieve gezicht van Femke Halsema, maar het profiel over ’het zuigertje van GeenStijl’ Rutger Castricum lezen we toch eerst. Want nu de GeenStijl-omroep PowNed maar 714 leden verwijderd is van de nodige 50 duizend op 1 april, vraagt HP/De Tijd zich af: ’Wie halen de publieken eigenlijk binnen?’

Castricum (29) is egocentrisch. Hij vraagt aan nota bene John de Mol of die vindt of hij het goed deed op tv.

Hij heeft succes. Het zwijgende-Ella Vogelaar-filmpje werd Politiek Moment van het Jaar 2008. En het treiteren zat er al vroeg in, vertelt een vroegere klasgenote. „Hij was altijd (...) aan het pesten. Op het randje, en soms erover.”

Dit wisten we al. Wat we niet wisten, is dat hij een ’bijna maniakale werklust’ heeft. Dat hij pas met één vrouw seks heeft gehad. En dat docenten en oud-collega’s onder de indruk waren van zijn journalistieke talent. Hij kreeg dingen voor elkaar. Een bolletjesslikker verleiden om voor de camera met poedersuiker voor te doen hoe hij te werk gaat bijvoorbeeld.

Over zijn werk bij GeenStijl zijn ze minder te spreken. Documentairemaker Frans Bromet bij wie hij stage liep: „Jammer, want er zit veel meer in.” Last but not least: hij stemt VVD en Verdonk, maar de volgende keer Femke Halsema. „Een leuk wijf.”

Toevallig of niet, de titel van het interview met haar in Opzij is veelzeggend: ’Ik mag graag het debat ontregelen met een flirt.’

Femke Halsema heeft meer zelfvertrouwen dan ooit, lijkt het. Ze is de fase voorbij dat ze gediskwalificeerd werd als ’meisje’. Ze gebruikt haar vrouw-zijn om een door mannen gedomineerd debat opeen ander spoor te zetten. Kan met een leuk jurkje aan prima praten over vrouwenemancipatie en bespreekt als tijdverdrijf in de Kamer zelfs „de mannelijke hangbillen in slecht zittende C & A-pakken” als die voor de interruptiemicrofoon staan. Maar ze schrijft naast haar werk wel een boek en zorgt voor haar kinderen. Of ze zich in 2011 kandidaat stelt voor het lijsttrekkerschap weet ze niet. „Met mijn kinderen in deze leeftijd, wil ik niet nog meer worden geleefd.” Ze ziet zichzelf nog wel met haar gezin in Indonesië wonen.

Zo’n grote fantasie hebben is overigens niet gangbaar tijdens economisch zware tijden. Vrij Nederland maakt een verrassende balans op van crisisgedrag. Niet alles daarvan is te verklaren (men gokt meer, er zijn vollere playmates). Soms is het logisch, zoals de neiging naar laagdrempelige, betaalbare luxe en genot (lippenstift, kroket). En mensen worden meer realistisch (zelf koken, gezonder leven, fietsen). De maniakale Rutger Castricum en groot denkende Femke Halsema voelen de crisis duidelijk nog niet zelf aan den lijve.