Zwemmer kan straks met badpak aan naar de dopingcontrole

Zeg niet dat Jacco Verhaeren laat is begonnen met fulmineren tegen de hightech badpakken. Die veroorzaakten tot zijn ergernis in het jongste olympisch seizoen in minder dan een jaar een waterval van 108 wereldrecords. De technisch directeur van de zwembond is scepticus van het eerste uur.

In 2003 stond hij tijdens een wereldbekerwedstrijd in Parijs hoofdschuddend te kijken naar de in zwembroek trainende Ian Thorpe. De coach van Pieter van den Hoogenband zag dat het 1.95 meter lange lijf van de Australiër door spieraanwas nóg imposanter was geworden. De rivaal van zijn pupil was uitgegroeid tot een log slagschip, ongeschikt voor hoge snelheden en explosieve keerpunten. Thorpe racete daarom in een lichaamsbedekkend badpak dat in 2000 zijn intrede had gedaan. „Als die pakken worden verboden, wint Thorpe niets meer”, zei Verhaeren destijds. Het massieve lijf van Thorpe werd in een korset gestroomlijnd en daar was volgens Verhaeren niets natuurlijks aan.

Hij werd vorig seizoen gesterkt in die mening door de opkomst van bodybuilder Alain Bernard. Deze Fransman ontnam Van den Hoogenband met zijn ingesnoerde torso zowel het wereldrecord als de olympische titel op de 100 meter vrije slag. „Vroeger had een zwemmer alleen zijn eigen lichaam. Het was een voordeel om lang, slank en gestroomlijnd te zijn. Nu kun je als zwemmer erg veel aan krachttraining doen en zwaarder worden dan normaal. Het pak vangt de nadelen op”, was zijn conclusie tijdens de Olympische Spelen.

Verhaeren initieerde een protestactie tegen de moderne badpakken, die de zwemwereld hadden verdeeld in voorstanders van technische ontwikkelingen en mensen die ze als technologische doping verfoeiden. Voornaam punt van kritiek was dat er geen enkele controle was. Wie extra drijfvermogen wilde, trok bijvoorbeeld twee of drie pakken over elkaar aan.

Vorige week formuleerde de internationale zwemfederatie Fina eindelijk regels die een eind moeten maken aan de wildgroei in de badpakkensector. Zij moeten het zwemmen weer terugvoeren naar de basis, waar prestaties door zwemmers worden geleverd, niet door materiaal. Het eerste ’slachtoffer’ werd de Zweedse sprintster Theresa Alshammar, die dinsdag in Sydney onder haar wereldrecord op de 50 meter vlinderslag dook. Ze had twee zwempakken aangetrokken en werd gediskwalificeerd.

Maatpakken zijn voortaan verboden, de stof mag de lichaamslijn niet beïnvloeden. Armen en enkels blijven onbedekt, elektrostimulatie van de spieren is verboden. Pakken mogen niet dikker zijn dan één millimeter en het drijfvermogen is aan een maximum gebonden. Dit geldt al voor de komende WK in Rome en voor 2010 zijn nóg strengere regels in het vooruitzicht gesteld, zoals het aan banden leggen van niet waterdoorlatende materialen.

Vóór 31 maart moeten de fabrikanten hun badkleding aan een onafhankelijke commissie ter controle aanbieden. Maar hoe gaat de Fina tijdens wedstrijden controleren of de regels worden nageleefd? Misschien kan een en ander worden gecombineerd met de dopingcontrole, als het badpak toch even uit moet.