40 camera’s in een kraamfabriek

SBS6, 20.30 uur.

Bij de uitzending in Engeland werd gewaarschuwd voor ’strong language’, onbehoorlijk taalgebruik. De krachttermen komen in de serie ’Zestig baby’s per uur’ van heel gewone vrouwen. Ze liggen te bevallen, of met hun zenuwachtig ijsberende mannen te wachten op wat komen gaat. Zuchten, steunen, mopperen, vloeken.

In het Princess Anne Hospital in Southampton draaien veertig camera’s vierentwintig uur per dag, van de receptie tot in de kraamkamer. Zo worden alle hoogte- en dieptepunten vastgelegd vanuit het perspectief van zowel aankomende ouders en familie, als van verloskundigen en verplegers. Er worden heel wat baby’s geboren in die kinderfabriek, maar geen zestig per uur. De titel verwijst naar het aantal geboortes in Engeland.

In de eerste aflevering bevalt de 37-jarige Tracy van haar vierde kind. Ze wordt bijgestaan door haar man Steve en haar 18-jarige zoon Liam. Tracy is erg kalm, totdat plotseling de hartslag van de baby omlaaggaat en de verloskundige de baby snel moet halen. Verder wordt de 22-jarige Lisa gevolgd. Ze verwacht haar eerste kind en raakt ondanks de geruststellende woorden van de verloskundige in paniek als ze hoort dat de baby via een keizersnee gehaald wordt en meteen daarna de couveuse in moet. De darmen van haar baby blijken uit de buik te liggen en de eerste dagen zijn hierdoor kritisch. De serie werd genomineerd voor twee BAFTA-awards, de Britse tv-prijzen, onder meer voor beste reportageserie, en kreeg goede recensies.