’Op een vreemde manier optimistisch’

Spanje moet flink bezuinigen, anders wacht een bankroet. In deze serie bespreken Spanjaarden hun problemen, en wat ze van de regering vinden. Vandaag: Sara Udina (32)

Wat is uw beroep, wat verdient u?

Ik ben stedenbouwkundige. Eerst werkte ik in de privésector, sinds een paar jaar ben ik in dienst van de gemeente Barcelona. Dat was een bewuste keuze, want in de privésector gaat het toch in de eerste plaats om geld verdienen. Dat interesseerde me minder. Vanwege de ligging van Barcelona, in een kom en aan de zee, zijn de mogelijkheden tot stadsuitbreiding beperkt. Je moet goed nadenken over de inrichting van de openbare ruimte. Ik verdien 2000 euro netto en heb een 13de en 14de maand, soms zelfs een 15de.

Wat merkt u van de crisis?

In Barcelona liggen veel bouwpercelen braak, dat heeft natuurlijk vooral te maken met het uiteenspatten van de onroerendgoedbel. In de stad Barcelona is tijdens de boom overigens relatief weinig gebouwd. In de regio Catalonië is toen wél veel gebouwd. Daar is nu grote leegstand. Wat mij persoonlijk betreft: die ambtenarenkorting van Zapatero zal er wel komen, dus financieel ga ik er dan op achteruit.

Waar staat u politiek?

Zes jaar geleden heb ik op Zapatero gestemd. Hij belichaamde toen iets fris, een zekere openheid naar de rest van de wereld ook. Maar twee jaar geleden stemde ik niet op hem, want hij bleek meer van hetzelfde: de provincialistische politiek zoals we die in Spanje maar al te goed kennen. Ook hoopte ik dat hij Catalonië meer financiële ecomomie zou geven. Ik ben heel teleurgesteld. Was ik te naïef? Waren mijn verwachtingen niet te overspannen? Dat soort vragen stel ik mij nu.

Wat vindt u van de bezuinigingsplannen waarmee de regering een dreigend bankroet probeert af te wenden?

Mijn sentiment is dat Zapatero veel te lang geaarzeld heeft met ingrijpen. Hij zei de hele tijd: „Het valt wel mee, we zitten in een slechte conjunctuur, het waait vanzelf weer over.” Nu komen er dus bezuinigingen aan, maar ik vraag me af of het niet gewoon te laat is. Er zijn zoveel momenten geweest waarop hij iets had kunnen doen! Dat wil overigens niet zeggen dat ik sympathie heb voor de vakbonden waarmee Zapatero nu in de clinch ligt. Hen verwijt ik dezelfde inertie die ik de politiek verwijt. Ze hebben de onderhandelingen steeds getraineerd en op geen enkel moment het voortouw genomen. Ik ben heel gedesillusioneerd, maar op een vreemde manier toch optimistisch, al kan ik niet goed beargumenteren waarom.

Dit is de laatste aflevering in deze serie.