Haar benen zijn nog precies zo als 35 jaar geleden

Voor een romantische komedie kom ik niet achter mijn computer vandaan. Niks aan. Maar spanning en geweld, daarvoor nestel ik me graag op de bank, met een glas thee voor de tv. Daarvoor geldt het omgekeerde als voor romantiek. Spanning en geweld zijn om naar te kijken, niet om zelf te beleven. Tien over tien begint de film ’The Departed’ op Veronica. Aangeprezen met vier sterren, vooral wegens Jack Nicholson. Dit keer grijnst hij niet. Hij houdt zijn lippen op elkaar, behalve om af en toe verbale voltreffers te plaatsen. Of dat nu vragen of beledigingen zijn, we krijgen zijn gebit nauwelijks te zien, waardoor zijn handelsmerk onzichtbaar blijft. De eerste minuten is zijn gezicht in de schaduw. Maar ik herken hem, want het staat in de tv gids dat hij meedoet. Ik herken hem aan zijn licht neuzelende stem. En aan zijn houding, met die overdreven rechte rug. Leonardo DiCaprio herken ik ook, al heeft die minder een babyface dan in ’Revolutionary Road’.

Toch valt me op, terwijl ik aan mijn thee nip, dat hij er soms zo anders uitziet. Dan herken ik hem bijna niet. De ene keer is hij netter dan de andere keer. Als bij alle goede, spannende films ben ik ook bij ’The Departed’ lang in verwarring en aan het puzzelen. Wie bedriegt wie? Het is inmiddels tegen elven, als ik het nog steeds niet te pakken heb, tot mijn ergernis. De verwarring wordt alleen groter. Jack Nicholson en Leonardo DiCaprio, die elkaar volgens mij goed kennen in de film, doen alsof ze elkaar nog nooit gezien hebben. Ik begrijp er niets meer van en grijp naar de gids, om weer even de samenvatting te lezen. Dan voel ik een akelige kou over mijn rug trekken.

De man die ik voor Leonardo DiCaprio houd, is af en toe Matt Damon. Ze lijken ook zo op elkaar. Of ligt dat aan mij? Ik kijk nog eens goed. Ja hoor. Van schrik doe ik meteen de tv uit. Mijn hersens zijn aan het kapotgaan, ze doen het niet meer. De zwakke plekken worden rap zwakker. Eerlijk gezegd heb ik vaker moeite met mensen aan hun gezicht te herkennen.

Soms zegt iemand me enthousiast gedag, en weet ik niet precies wie dat is. Zo zag ik in de kerk onlangs een bekend gezicht. Geen idee. Hij wist het wel. We hadden afgelopen zomer allebei meegedaan met dezelfde workshop van Europa Cantat. We hadden samen gevolksdanst. Als ik zo iemand in de kerk zie, weet ik dat niet meer. Hoe kan het dan, vraag ik me af, dat ik pas wel bij de kassa van Albert Heijn meteen wist wie er drie plaatsen voor me aan het afrekenen was. Ik keek niet eens, ik hoorde alleen een stem en zag uit mijn ooghoek een gestalte. Meteen wist ik wie ze was. Een blik op haar jeans bevestigde mijn inval. Nog net zulke benen als 35 jaar geleden, bij de gymnastiekles. Ik herken mensen makkelijker aan hun benen dan aan hun gezicht. We keken elkaar aan, en zij wist het ook. Haar gezicht was veranderd en dat grijze haar was heel anders dan toen ze zestien was, maar onmiskenbaar was ze het meisje uit mijn klas. Ze kwam meteen op de koffie en we kwetterden alsof die 35 jaar er niet geweest waren. Maar de film ’The Departed’ heeft me met een dreun doen beseffen dat er misschien toch verval optreedt. Hoe moet dat als ik over tien jaar niemand meer herken?

Laat mij dan maar elke avond naar ’The Departed’ kijken. Dan ben ik vast zoet.