Incorrecte Oscars

Zijn ze op hun hoofd gevallen, daar in Hollywood? Wie heeft ze het recht gegeven om ons, Avatar minnende softies, met een machofilm op te zadelen die naar oorlog, zweet en testosteron stinkt?

Met miljoenen andere Avatar-freaks heb ik vannacht tijdens de Oscaruitreiking die enorme mokerslag moeten verwerken: Hurt Locker 6, Avatar 3! Tot overmaat van ramp ging die pro-Bush-film er met de meest prestigieuze Oscars vandoor. Een grote dikke middelvinger tegen de tijdgeest, als ik het zo cru mag uitdrukken.

Avatar zal ik nooit meer vergeten, zeker omdat ik verzuimd had mijn eigen bril mee naar de bios te nemen. Die bril, die zet ik normaal gesproken alleen op om auto te rijden. Ach, dacht ik, ik krijg er toch een mooi rood-blauw lorgnet in plastic uitvoering voor in de plaats.

Maar nadat een bioscoopmedewerker mij de 3D-bril had overhandigd, dacht ik dat ik gek werd. Alsof ik door een bord linzensoep naar blauwe smurfen met vage contouren keek. Ik probeerde het ook zonder 3D-bril, wat het zicht opleverde van een geheelonthouder die binnen tien minuten 3 flessen wodka heeft leeggedronken.

Ik wilde opstappen en de zaal vloekend verlaten maar halverwege Avatar vond ik mijn zonnebril op sterkte in mijn jaszak. Wie kijkt nou door een zonnebril naar een bioscoopfilm met daar bovenop een zwaar plastic montuur met rode en blauwe venstertjes? Uw dienaar dus.

Alsof ik in een aardedonker bos naar een aangestoken kaars zat te turen, maar dan wel een die achter een hoog talud 500 meter verderop verscholen was. Ik hield het toch vol, werd verliefd op die vrouwelijke Na’vi met haar wespentaille, en beloofde mezelf de Avatar-dvd special edition zo snel mogelijk aan te schaffen.

Kortom, ik wilde er bijhoren. Ik wenste deel te zijn van die miljoenen die, na het zien van Avatar, in een ecologisch elan naar verbondenheid, natuur en het goddelijke snakten. Ik hunkerde naar het groene paradijs met zwevende bloemetjes en enorme bomen om erin te schuilen. Ik hoopte, zoals die toeschouwer die zijn ervaring aan Trouw meedeelde, ooit te kunnen zeggen: ’Mijn leven is echt veranderd door deze film. Ik denk dat ik me hierdoor meer zal openstellen voor het spirituele, het goddelijke.’

Maar het nirwana duurde niet langer dan een Oscaruitreiking. Al die verhandelingen, al die essays, al dat diepzinnige gefilosofeer sinds december over mijn geliefde Avatar zijn door de Academy Award-barbaren door de plee getrokken. Hurt Locker is de winnaar. Hurt wat? Het scheelde niet veel of die film had nooit de vaderlandse bioscopen bereikt. Men vond hem niet pacifistisch genoeg voor het verlichte koninkrijk aan zee. Te veel Irak, te veel oorlog, te veel Bush-tijdperk. Na twee weken haalde Hurt Locker maar 2943 bezoekers. Na een maand stond de teller van Avatar op een miljoen!

Ik vind politieke incorrectheid best leuk, maar er zijn grenzen. Toen regisseur Bigelow gisternacht haar Oscar opdroeg aan ’alle militairen die dagelijks hun leven riskeren in Irak en Afghanistan’ werd ik helemaal woest. Heeft die mevrouw soms nooit van de verkiezing van Obama gehoord!