Omhels je angsten, en ze worden stil

Simon Binkenborn uit Duitsland studeerde in 2007 af aan het Amsterdamse conservatorium, maar had het helemaal gehad met de stad. Nu is hij terug met zijn band Symon.

Simon Binkenborn heeft een moeizame relatie met Amsterdam, de stad die hij een metropool noemt. De Duitse zanger kwam er aan het conservatorium popmuziek studeren, maar raakte verward door de ambitieuze gedrevenheid van zijn collega-studenten. Het draait hier alleen om geld, zingt hij in ’Amsterdamned’, het openingsnummer van de cd ’1+1=3’ van zijn band Symon.

„Ik was in een koude wereld beland. Wat je deed bepaalde in hoge mate wie je was. In de kringen waarin ik me bewoog – muzikanten, mensen uit de media – was iedereen enorm carrièrebewust, en ik voelde niet die behoefte om alleen maar te presteren. Ik zocht een middenweg, maar vond die niet. Als je even niet meedeed, al was het maar om jezelf te zijn, verdween je uit beeld. Ik kwam niet van de grond en groeide niet meer, als mens of zanger.”

Binkenborn woonde in een van de kleurrijke stapelcontainers die voor studenten waren neergeplant in een niemandsland aan de overkant van het IJ. Toen hij in 2007 zijn diploma haalde, moest hij die goedkope woonruimte verlaten. „De eerste maanden wist ik niet hoe ik zou rondkomen. Ik at boontjes met oude kaas.”

Uiteindelijk keerde hij terug naar Duitsland, naar de dorpse provinciestad Solingen, niet te ver van familie en vrienden. Maar inmiddels was hij al wel door radiozender 3FM uitgeroepen tot Serious Talent, en had hij een platencontract getekend in Hilversum. Daardoor verschijnt zijn muziek – van dansbare indierock tot hedendaagse popballads – eerst in Nederland. „Ik draaide gewoon alles om. Eerder ging ik naar Duitsland voor familiebezoek. Nu ga ik voor mijn werk naar Nederland.”

Wrokgevoelens heeft hij niet. Hij kan ontspannen als hij in Amsterdam is. „Ik snap de stad wel. Maar als het druk is of regent, als iedereen chagrijnig is, ben ik ook blij dat ik weer naar huis kan.”

De songs op de Engelstalige cd hebben veelal te maken met Binkenborns persoonlijke ontwikkeling, ’met dingen een plek geven, opruimen’. „’Getting Around’ gaat over een persoon die verandering zoekt, omdat hij niet goed in zijn vel zit. In ’Cut Me Loose’ hoop ik mezelf te bevrijden van emotionele lijken in de kast, die me maar niet met rust laten. ’Fear is a Friend’ gaat over het leren omgaan met angsten. Als je ze negeert, gaan ze nog harder schreeuwen. Omhels ze, en ze worden stil. ’Take Me With You’: ik dacht een tijdje dat je gelukkig wordt als je iemand anders gelukkig maakt, maar dat is niet zo. Al die nummers horen bij elkaar, ze gaan over die rommel, die zooi in mezelf, dat altijd maar ontevreden zijn. Waarom kan ik niet even echt genieten?”

Maar dat is aan het veranderen. „Ik heb een dochter van zes maanden. Zij heeft begrippen als tijd en onrust doen veranderen. Als je boodschappen gaat doen duurt het twee uur voordat je eens buiten bent. Zo’n klein leven is de beste leerschool voor een ongeduldig mens.” Dat zijn wereld is gekrompen, dooft de onrust, maar niet de ambitie. „Integendeel, ik wil slagen in de muziek om voor haar en mijn vriendin te kunnen zorgen.”