Veel witte tanden: ’Forza Italia’ op haar smalst

In ’Videocracy’ maakt Erik Gandini korte metten met Silvio Berlusconi, de man die zowel de baas is van het land als de baas van de televisie. Gandini herhaalt het als een mantra: de baas van het land én de baas van de televisie.

Dat dat grote gevolgen heeft voor het functioneren van de democratie is zonneklaar, maar Gandini laat het je even diep voelen. De Zweeds-Italiaanse documentairemaker die eerder een Zilveren Wolf won voor ’Surplus’, laat zien hoe de door Berlusconi geschapen Italiaanse droom (de roem), de Italianen in zijn ban houdt.

]]>

Hij begint zijn documentaire bij het begin: een bizarre kwis, een van Berlusconi’s eerste producties, die eind jaren ’70 de fabrieksarbeiders aan de televisie gekluisterd hield. Gemaskerde vrouwen trokken bij iedere vraag die goed werd beantwoord iets uit. Hoe meer blote vrouwen, hoe beter. Tachtig procent van de Italiaanse meisjes droomt dezer dagen van een carrière als ’velina’, zo wees een enquête in Milaan uit. Geen wonder, Berlusconi’s minister van emancipatie was ook ooit een ’velina’.

Gandini rijgt de beelden van deze ’velina’s’ die de talloze realityshows opsieren zo aaneen dat je bijna verdrinkt in borsten, billen, witte tanden, die van Berlusconi incluis. Het deert de man niet eens. De president wil lol hebben en hij houdt van mooie dingen, zegt een aanhangster waarderend.

Naast de fragmenten uit de shows volgt Gandini een saaie jongeman die audities doet bij ’reality shows’ en hij maakt een portret van de talentenjager Lele Mora (groot zwembad, witte kleding) en van Fabrizio Corona (vette auto) de koning van de paparazzi, die werd gearresteerd omdat hij zijn onderwerpen afperste. ’Forza Italia’ op haar smalst, helder doorgelicht.