Dramatische potentie van Dusty Springfield nauwelijks benut

’Dusty – You don’t have to say you love me’ – over het leven van Dusty Springfield, Harry Kies Theaterproducties, script & regie: Dick van den Heuvel, tournee t/m 29 mei, www.dustyspringfield.nl

Bijzonder toch, hoe de zwoele jaren zestig pop, de ’witte soul’ van zangeres Dusty Springfield een halve eeuw later nog steeds lekker klinkt. Haar liedjes komen opnieuw tot leven in een korte muzikale voorstelling over deze blonde popdiva.

’Dusty – You don’t have to say you love me’ is een intieme vertelling waarin drie personen, Dusty, haar broer, en haar manager/vriendin Vicki Wickham, een nacht lang bij elkaar komen nadat Dusty heeft gehoord dat ze borstkanker heeft. Wat volgt zijn wat verwijten over en weer, een paar grappige scènes, maar vooral ook veel fijne Springfieldsongs. Zowel Dusty als Vicki (en heel soms broer Tom) zingen wanneer dat inhoudelijk in het verhaal past – delen van – Dusty’s nummers zoals ’I only want to be with you’, ’Son of a preacherman’, ’Little by little’ en ’Anyone who had a heart’. Opvallend is dat de songs vooral mooi klinken wanneer ze puur en met alleen piano- of gitaarbegeleiding gespeeld worden. Dan worden het oprechte persoonlijke statements of liefdesverklaringen. In andere liedjes horen we de originele begeleiding op tape, met soms (te) volle arrangementen met strijkers en blazers voor het ultieme emotionele effect. Audrey Bolder (Dusty) en Janke Dekker (Vicki) zingen mooi. Met het spel en het script is het minder goed gesteld.

Het verhaal speelt zich gedurende één nacht af in een chique hotelkamer. De personages kennen elkaar natuurlijk goed, maar toch ’moet’ aan het publiek grofweg het turbulente leven van Springfield worden verteld. Dat levert geforceerde dialogen en spelsituaties op. Zoals wanneer manager Vicki haar lover thuis belt en zogenaamd en passent vertelt over wat ze vroeger met Springfield heeft meegemaakt. Te uitleggerig, en écht veel komen we niet eens te weten.

Mooi is even de scène waarin broer en zus, kwetsbaar, aan de gitaar herinneringen ophalen met ’Morning please don’t come’. Maar verder is het dramatische gehalte te laag. Broer Tom, met wie Dusty voor ze solo ging samen zong, verwijt de manager dat Dusty nooit de muziek heeft kunnen maken die ze wilde. En er zijn wat momenten waarin Dusty en Vicki het over hun latente lesbische liefde voor elkaar hebben, maar de dramatische potentie wordt nauwelijks benut. Ook de dreiging van Dusty’s ziekte niet. Dusty maakt daar vooral cynische grappen over. De emoties komen dus niet over het voetlicht. Hoewel de spelers ze blijkens hun tranen aan het einde zelf wel hebben. Bianca Bartels