Marokko beschermt eigen islam

Marokko heeft de afgelopen dagen tientallen ’zendelingen’ het land uitgezet, onder wie zeven Nederlanders. Het hoort bij de strijd de eigen islam zuiver te houden.

Sinds een jaar lijkt Marokko ernst te maken met het tegengaan van iedere vermeende ’bekeringsijver’. Maart 2009 verbrak het land plotseling de betrekkingen met Iran, dat men verdacht van pogingen de overwegend soennitische Marokkanen tot sjiieten te bekeren. Veel meer dan een paar honderd Marokkaanse sjiieten zijn er niet, dus een wezenlijke bedreiging lijken zij niet te vormen.

Niettemin werd na de diplomatieke breuk onmiddellijk een soort heksenjacht ingezet. Uit boekhandels en zelfs bibliotheken werd sjiitische lectuur in beslag genomen, particulieren bij wie huiszoeking werd verricht werden gearresteerd, en een Irakese school in Rabat moest zijn poorten sluiten omdat de kinderen er ’sjiitische invloeden’ zouden ondergaan.

Bij islamisten vielen deze anti-sjiitische initiatieven in goede aarde. Zo liet de éminence grise onder hen, kamerlid Abdelbari Zemzmi, zich er in de pers lovend over uit: „Als vrijheid van geloofsuitoefening gelijkstaat aan religieuze wanorde, hebben de autoriteiten er recht op in te grijpen en het kwaad bij de wortel uit te roeien.”

En populist Rachid Niny, hoofdredacteur van Marokko’s invloedrijkste dagblad al Massae (De Avond) en ’s lands meest gerenommeerde stoker, liet niet na er fijntjes op te wijzen dat er ook nog vijfentwintigduizend christenen in Marokko rondlopen, onder wie een hoop missionarissen, en mochten die dan wel gewoon hun gang gaan? Een direct verband is er vermoedelijk niet, maar feit is dat kort daarop vijf missionarissen, vier Spanjaarden en een Duitser, het land uit werden gezet, op heterdaad betrapt als ze zouden zijn op ’bekeringsijver’. Sindsdien is Marokko met grote regelmaat kleine groepjes vermeende missionarissen van welke gezindte dan ook de deur blijven wijzen.

Volgens politicoloog en islam-expert Mohammed Darif handhaaft Marokko eenvoudig de wet, die bekeringsijver binnen de landsgrenzen verbiedt. Verder moet het uitwijzen van christenen vooral gezien worden in het kader van de strijd tegen de radicale islam, en dan vooral het politieke salafisme, waar men meedogenloos tegen optreedt. Darif: „Om te voorkomen dat salafisten zich de gebeten hond voelen en in opstand kunnen komen tegen wat zij dan zouden aanmerken als willekeurig staatsbeleid, maakt het regime korte metten met alles en iedereen die de Marokkaan ertoe wil bewegen zich af te keren van de officiële Marokkaanse variant van de islam.”