Zwaan op het ijs

Het is min vier, het was vannacht min 8. Maart roert zich. Ik breng de kinderen naar school. De zon komt op boven oranje rijp. Op het ijs op een brede sloot zit een zwaan. Er kijkt een jongeman in oranje hesje naar.

Op de terugweg staat hij er nog. „Zit die zwaan vastgevroren?” De man knikt. Oranje hesjes kosten een krats in de bouwmarkt, ze hebben niettemin gezag. „De dierenambulance zou hier al lang zijn.”

De zwaan kijkt even, het is een mannetje, en steekt zijn kop weer onder zijn vleugel. Hij lijkt lekker te knorren. Zijn vrouwtje doet hetzelfde op de oever. Ik heb vaker beleefd dat vastgevroren vogels plotseling opvliegen. „Nee, hij probeerde soms los te komen, het lukte niet.” Zijn poten steken allebei recht naar achteren. Het ijs houdt ons niet. Ik overweeg mijn waadpak te halen. Maar de zon klimt en het zou plus zes worden. Kwestie van tijd.

Daar is de dierenambulance. Een man en een vrouw stappen uit met een badmeestershaak. Die is te kort. Wat zou je er ook mee moeten? Aan de zwaan sjorren? „Hoor! De eerste tureluur van het jaar.” De dierenredders kijken me glazig aan. Tureluur? Is die man wel goed? Het oranje hesje vertelt dat hij al een uur te laat is voor zijn werk bij de plantsoendienst.

De dierenbroeder trommelt de brandweer op. Elders worden zwanen dood geschoten wegens landbouwschade, hier rukken ambulance en brandweer uit. De broeder probeert het vanaf de overkant, het vrouwtje vlucht het ijs op, het mannetje trekt zich los, komt overeind en stapt weg. Ik hoor de eerste grutto van het jaar.