Ik gun iedereen wat hij verdient, maar toch...

opinie Het heeft iets voyeuristisch. Iets bekrompens ook, maar het gekke is dat ’iedereen’ het leest. Of het nou de Quote 500 is of de Sportweek Top 100, er is iets dat ons mensen naar die lijstjes trekt. Waarom? Of is deze vraag overbodig? Doen we het niet allemaal; gewoon om te kijken wat mensen die we uit ’de openbaarheid’ kennen, verdienen?

Hoe komen we aan die gluurderigheid? Waarom willen we weten wat Dirk Scheringa en Ireen Wüst verdienen? Geeft dat een kick? Een gevoel van ergernis, een ’zie je wel’ reactie of wat is het? Waarom maken de redacties van de genoemde bladen die bewuste ranglijstjes? En: hoe betrouwbaar zijn ze?

Andere vraag: hoe komen de redacties aan de exacte cijfers? Ik herinner me een vraag van een journalist die, na de overgang van gulden naar euro mij belde met de vraag: „Bent U nu nog steeds miljonair?” Behalve een grappige was het een in Nederland bijna ongepaste vraag. Wij, van achter de dijken, zeggen zo open te zijn als het maar kan, maar alleen niet over de centen die we verdienen. Dat is gek.

In de VS is het geaccepteerd je salaris te vermelden; aan wie dat ook maar wil weten. Het is bijna een geaccepteerd watermerk van succes. Ik herinner me een gang naar Dean Smith, de misschien wel beroemdste basketbalcoach ooit. Smith vroeg aan Randy Wiel, een van zijn assistenten in die dagen, hoe veel dollar ik in Holland verdiende.

Wiel moest uitleggen wat ’publieke omroep’ in Nederland betekende en dat een vergelijking met collega’s van NBC, CBS of ESPN volledig mank liep. Volgens Smith moest mijn salaris tussen de acht en twaalf miljoen per jaar zijn; dat leek hem alleszins redelijk. Dat hoorde bij de baan. Ik noemde hem het ware getal en hij viel flauw.

Ik kantelde toen ik las wat Nigel de Jong bij Manchester City verdient. Niet dat ik hem dat niet gun, want dat is zo’n beetje de basis van mijn denken en doen over deze materie: ik gun iedereen wat zij of hij krijgt. Sterker nog: het zal me worst wezen, maar dan toch kreeg ik een opstandig hoestje door het lijf toen ik las dat De Jong goed is voor 8.1 miljoen euro.

Goed voor hem, maar, zegt mijn tweede ik: waarom en waarvoor? Het antwoord is simpel en braakt als het ware uit de lijst van Sportweek: omdat de voetbalwereld van God los is. De complete financiële ondergang van die bedrijfstak (die nooit komt, maar wel zou móeten komen) komt door de idiote salarissen die mannen als Van Nistelrooij, Mathijsen, Afellay, Zenden en Melchiot oprapen.

De markt zorgt ervoor dat deze knapen giga-rijk zijn. Ze maken slim gebruik van de marktwerking. Toch is er die kriebeling die maar niet weggaat als je leest dat Andy van der Meyde goed is voor 800.000 euro en Fernando Ricksen het voor een tonnetje minder moet doen. Uitgewassen, luie, nepvoetballers die nooit spelen en optimaal genieten van de prollerigheid van het systeem.

Opvallend: veel van die heerlijk rijke Nederlandse voetballers zitten ergens op de bank en vervelen zich ongans. Dat maakt zo’n lijstje ernstig triest en eigenlijk ook zo sneu. Overigens niet alleen voetballers lijden daaronder: ook de NBA-profs Dan Gadzuric en Fransisco Elson zitten of spelen helemaal niet.

Iets is er wezenlijk fout aan zo’n lijst, maar wat is het toch heerlijk te weten dat de zelden of nooit spelende reservedoelman van Ajax, Kenneth Vermeer, zeven ton per jaar verdient. Daar houd je de hele HFC Haarlem een seizoen lang mee in de eerste divisie Of niet?