Onderuitgezakt, zwarte kleding, capuchons op

weblog Vandaag geen kamerdag maar op werkbezoek naar Utrecht met een deel van de fractie, o.a. Mariëtte Hamer, Jeroen Dijsselbloem, Anja Timmer. Het ochtendgedeelte naar de Brandweer en 's middags naar Kanaleneiland. Ik ben moe van de hele week maar dit geeft nieuwe energie.

De brandweer. Daar heb ik me de afgelopen tijd zo in verdiept, de wet op de Veiligheidsregio’s. Mijn maidenspeech ging vooral over de brandweer. De bezetting van de brandweerwagen, de eerste basiseenheid die uitrukt, daar spitste de discussie zich op toe. Ik was blij dat de minister mij volgde en aangaf dat ze de experimenten met minder dan 6 brandweermensen op zo’n auto wil evalueren. En ze gaat zoeken naar een andere formulering op dit punt. Dat maakte dat de oppositie haar moties aanhield, we komen hier dus nog op terug.

Vandaag wil ik graag beeld en geluid. Wel, dat krijg ik - en rook bovendien! Eerst een gesprek met de directeur van de Veiligheidsregio Utrecht. De integrale samenwerking tussen brandweer, politie, gemeenten en GHOR (geneeskundige Hulp bij Ongevallen en Rampen) komt goed op gang. En dan moeten we brandweerpakken aan en helmen op en gaan in de ‘tankautospuit’ naar een oefenterrein. Dat is dus die veelbesproken basiseenheid.

Aangekomen bij een brandende oefenauto, blussen Mariëtte en ik onze eerste brand! Erg goed om dit zelf te ervaren: Het is mensenwerk, je hebt elkaar ongelooflijk hard nodig, zonder technische hulpmiddelen begin je niks en een uitruk is actie maar levert ook spanning en stress op. Voorwaar een ‘zwaar beroep!’ Ik realiseer me des te meer het belang van de discussie van woensdagavond. Het is goed dat we niet over één nacht ijs zijn gegaan in de Kamer.

’s Middags in Kanaleneiland een heel ander programma. De meeste indruk maakt een groep jongens van rond de 20 jaar, ze zitten in het buurthuis als we binnenkomen. Zo op het eerste gezicht cliché, onderuitgezakt, zwarte kleding, capuchons op. Marokkaans-Nederlandse jongens, of van Turkse afkomst, Surinaams-Hindoestaans, zelfs uit Sri-Lanka. Maar al snel ontstaan er hele goede gesprekken in kleine groepjes, face to face.

Het bezoek is georganiseerd door Staf Depla en ook Hans Spekman schuift aan. Er zitten jongens tussen die al bijna klaar zijn met hun MBO of hun HBO. De briljantste van het stel heeft met zijn broer een stichting opgericht: Jongeren in actie. Huiswerkbegeleiding, sport maar ook debatten over maatschappelijke thema’s. Hij heeft rechten gestudeerd en werkt inmiddels bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken en is een fantastisch rolmodel.

Waarom is het met hem zo goed gekomen en met anderen niet? Hij hield van boeken lezen, zat altijd in de bibliotheek, zijn Nederlands, zijn kennis van spreekwoorden maakten dat hij een prachtige cito-score had. Inmiddels trekt hij tientallen, honderden jongeren met zijn stichting die alleen uit vrijwilligers bestaat. Zo’n drive! Maar hij is niet de enige. Ik spreek een jongen die sociale economie studeert op het HBO, hij gaat stage lopen. “Je moet ervoor knokken” zegt hij. “Wij moeten als allochtonen net een streepje harder lopen”..En dat is hem gelukt, hij kan zelfs kiezen uit 2 stageplekken.. Hij kiest voor onderzoek doen bij de BAM.

Anderen vertellen daarentegen dat ze moeite hebben om aan de bak te komen. Ze hebben ooit een strafbaar feit gepleegd en hebben nu een strafblad. Daardoor krijgen ze geen ‘verklaring van goed gedrag’. Dat hebben ze wel nodig want steeds meer werkgevers vragen er om. Zo krijgen ze geen kans om toch bij een baas aan de slag te gaan. Daar moeten we wat mee als PvdA. We willen toch dat die jongeren na hun straf weer terugkomen op het rechte pad? Dan moeten we ze als samenleving ook een 2e kans bieden.

Mijn eerste echte week in de Kamer, ik vind het leuker dan ik ooit gedacht had. Sterker nog ik vind het fantastisch! Wat een ervaring en wat heb ik veel geleerd in deze week! Het gaat echt ergens over, je debatteert en beslist over zaken die voor mensen essentieel zijn. Hun brood, hun gezondheid, hun veiligheid. Daarnaast kan ik een kant van mezelf aanspreken die ik in geen tijden heb aangesproken, het is toch een podium. En het politieke spel boeit me mateloos..Ben benieuwd wat de komende maanden gaan brengen. En dit bloggen, daar krijg ik ook steeds meer lol in, het ligt dichtbij het schrijven van een betoog. Ik ga zeker door, op de site van de PvdA.