Ooievaar in de tuin

In een parkje naast haar huis te Udenhout zag Lonneke van Ierland een ooievaar. Die zal door de sneeuw wel lastig muizen vinden. Kikkers, kuikens, sprinkhanen en rupsen zijn er ook niet.

Daarom trokken de wilde ooievaars die vroeger in Nederland broedden ’s winters weg. Sommige van de nieuwe ooievaar-aanwinst uit ooievaarsdorpen en fokstations trekken ook weg. Maar veel blijven de hele winter in Nederland. Ze zijn opgegroeid in een fokstation waar ze elke dag eendagskuikens te eten krijgen. Waarom zouden ze wegtrekken?

Tegenwoordig zijn in Nederland ook ’s zomers te weinig muizen, kuikens, sprinkhanen en rupsen te vinden. Kikkers zijn er meer dan dertig jaar geleden, maar of alleen kikkers de ooievaars kunnen voeden? Niet als de kikkerschimmelziekte om zich heen gaat grijpen. Dan raken we de kikkers weer net zo hard kwijt, als we ze dankzij het schonere oppervlaktewater terug hadden gekregen. Ooievaars waren we ook kwijt. Vogelbescherming redde de soort met een fokprogramma in het Zuid-Hollandse ooievaarsdorp Het Liesveld. Ondertussen zijn overal in het land fokstations. Honderden ooievaars uit die stations hebben het platteland heroverd. In de buurt van zo’n station zie je de ooievaars door de velden stappen. Omwonenden klagen soms over ooievaars die de kikkers uit de tuinvijver plukken. Maar een ooievaar in het land is een prachtig gezicht, waar of niet? En dankzij het fokken en voeren is de ooievaar vrijwel de enige vogel van het boerenland, die niet langer wegkwijnt. De ooievaar als cultuur-historisch erfgoed! Opvallend wit tegen het groene gras. Of zwart tegen de witte sneeuw. En altijd dat felle rood van de lange snavel en de hoge poten