Neem als land Haïti onder de arm

Wanneer we Haïti willen helpen moeten West-Europa en Noord-Amerika de interne markten openen en echt eerlijke handel gaan drijven met landen als Haïti. Haïti wordt dan rijker en kan aan een serieuze opbouw beginnen. Maar ja. Dit betekent wel meer risico's voor onze welvaart dan bij een liefdadigheidsactie.

Jan Atze Nicolai Leeuwarden

Onderwijs geven aan vrouwen en meisjes is het beste middel voor een betere samenleving. Onderwijs dat bestaat uit zowel instructies voor de korte termijn op gebied van hygiëne, verzorging, landbouw, als op de middellange termijn (lezen, schrijven en rekenen), als op de lange termijn (economie, leiding geven, lesgeven).

Maria van Dalen Teteringen

Alleen de Haïtianen zelf moeten en kunnen het antwoord op die vraag geven. Maar de Haïtiaanse staat bestaat nauwelijks en zal dus ook geen betrouwbaar antwoord kunnen geven. Er zijn onvoldoende bestaansbronnen voor de gehele bevolking en import van werkgelegeheid is niet mogelijk door het ontbreken van een rechtsstaat. Bovendien is het eiland in een woestijn veranderd door ontbossing, ligt het op een breuklijn en ook nog in een orkaangebied. Dan blijft praktisch gezien alleen het Schokland-model over: geef iedere Haïtiaan het recht om zo snel mogelijk te emigreren.

Gerrit van der Meij Den Haag

Met een zeldzame parabel vertelt een redder en helper van 2000 jaren geleden een en ander over helpen en redden. Het verhaal van de barmhartige Samaritaan. De parabel heeft een merkwaardig slot. De hulpverlener houdt de zwaargewonde niet in eigen beheer. Na eerste hulp draagt hij hem over aan een ander, de waard van een herberg. Er is een betaling vooraf voor de herbergier en een garantie voor vereffening als de kosten hoger mochten zijn geweest dan het voorschot. Hoe het met de gewonde en de waard afloopt, weten wij niet. De Samaritaan klimt weer op zijn ezel, het lastdier, dat net als hij de naaste werd van een gehavende mens op de weg van zijn leven.

René Jacobs Amsterdam

Als toerist in de derde wereld kun je iedere bedelaar en arme die je tegenkomt een dubbeltje geven. Dat is gelijkheid, dat heet ontwikkelingshulp. Het helpt velen, maar kort. Je kunt ook je hele hulpbedrag in een potje stoppen, één gezin kiezen en dat structureel helpen. Concentratie van je inspanningen. Jarenlang, totdat de familie een behoorlijk bestaansniveau heeft bereikt. Dat helpt weinigen, maar lang, met blijvend resultaat.

Moeten we niet het concentratiemodel gaan gebruiken? Eén rijk land besteedt al het ontwikkelingsgeld in één ontwikkelingsland voor lange tijd. Nederland neemt Haïti onder de arm. Voor 7 miljard per jaar. Universiteiten, overheid en bedrijfsleven, samen in één groot ontwikkelingsplan. Is dat niet voldoende om dat land integraal op te tillen dan zoek je een paar rijke landen erbij. Blijvend resultaat.

Paul JansenTerborg

De Verenigde Staten bestaan uit 50 staten en een aantal districten zoals Washington DC, Porto Rico en de Maagdeneilanden. De bewoners van deze districten hebben geen stemrecht voor het Amerikaanse Congres maar de bewoners zijn verder volwaardig staatsburger van de VS.

Waarom zou Haïti daar niet bij kunnen horen? De geschiedenis van dat land lezende word je er bedroefd van, het kan blijkbaar niet op zichzelf staan. Nu is er, met de komst van de Amerikanen, eindelijk een sterke macht aan het bewind. Laat dat zo blijven en laten de bewoners Amerikaans staatburger worden.

Jan de LangeBarendrecht

Haïti heeft een bestuursapparaat en infrastructuur uit de 18e eeuw en heeft als natuurlijke bron slechts de zon. De Haïtiaanse bevolking bezit echter ook een natuurlijk artistiek gevoel, gevoel voor waarden en normen, energie om te werken en daar creatief in te zijn. Ze is vaardig met de handen, heeft nationaal gevoel en is godsdienstig van aard. De kunst is daarom hulp te bieden op een manier dat de bevolking die natuurlijke eigenschappen maximaal kan gebruiken.

Ik denk dat het handhaven van veiligheid, het maken van een betrouwbaar bestuursapparaat, het geven van onderwijs en een ordelijke rechtshandhaving nog vele jaren hulp van het buitenland vraagt. Voor het repareren en aanleg van watervoorziening, riolering en elektriciteit is nu nog hulp nodig, maar dit kan binnen afzienbare tijd in handen van Haïtianen komen.

De opbouw van de eigen economie in landbouw, handel, industrie, bouw zou zo snel als mogelijk bij de burgers zelf op gang gebracht moeten worden en wel op zo kleinschalig mogelijke manier. Je kunt dan denken aan maximaal gebruik van landbouwgronden voor ondermeer voedselvoorziening, realiseren van marktplaatsen op logische locaties, bouwen met bamboeconstructies (bamboe kunnen ze ook zelf verbouwen), kleine industriebedrijven en onderwijs voor zo veel mogelijk kinderen. En ook dat vraagt nog enige tijd van ons.

Pieter van NesZundert