Strijken

De meeste mannen strijken tegenwoordig zelf hun overhemden. Dat leid ik af uit mijn omgeving. Vrouwen haten strijken. Waarschijnlijk is het de eerste klus die ze terug zijn gaan geven toen het minder vanzelfsprekend werd dat mannen niets en vrouwen alles in huis deden.

„Strijk die overhemden zelf maar.” Ik ken iemand die in ruil voor bepaalde wederdiensten eventueel nog bereid is een paar van haar liefs krengen onder handen te nemen, maar daar onderhandelt ze per stuk zwaar over.

Misschien draagt u nooit zo’n ding, maar een groot deel van de mannen in dit land hijst zich op werkdagen in zijn kantooruniform. Een bloes of overhemd hoort daarbij. Een gestreken bloes of overhemd, moet ik zeggen, want ongestreken ziet zoiets er niet uit. Dan kun je net zo goed een houthakkersbloes of zo’n wit Hemahemd aantrekken. Of dat bij uw baas en collega’s lekker ligt, valt te betwijfelen. Waarschijnlijk staat u dus, als u man bent en op kantoor werkt, wekelijks te strijken. En niet zomaar even huphup met de bout eroverheen, want het luistert behoorlijk nauw. Vooral boord, borstzak en mouwen vragen een heel specifiek soort oog-handcoördinatie. Heel anders dan bij rechttoe rechtaan lappen als theedoeken, tafellakens of servetten. Dat kan iedereen.

Ook ik heb een flinke hekel aan strijken. Jarenlang überhaupt niet gedaan. Een vriend leerde me ooit een superhandige truc: strijken met je handen. Als een bepaald kledingstuk ondraaglijk gekreukt uit de was kwam kreeg ik het met mijn handen heel acceptabel glad. Inmiddels strijk ik mijn kussenslopen en zakdoeken weer met een strijkijzer, omdat dat ’zo lekker’ aanvoelt. Ook sommige broeken en zomerjurkjes ontkomen er niet meer aan. Ik loop er, behalve tijdens vakanties, toch liever niet meer als rugzaktoerist bij.

En toch. Strijken is eigenlijk lekker. Ooit deed ik een retraite in een Limburgs centrum. Daar kreeg je taken toegewezen, ik belandde in het washok. Urenlang stond ik daar te strijken. Dat heette goed voor mijn derde chakra te zijn. Hoe dat zit weet ik nog steeds niet, maar ik werd er heerlijk rustig van. Gehaast strijken lukt simpelweg niet, daar komen ongelukken van. Na een paar uur van die regelmatige armbewegingen, de verse geur van warm textiel, de transformatie van frommelige hopen stof tot prachtige gladde stapels zacht gestreken textiel die mooi strak de kast ingingen was ik hartstikke zen.

In plaats van yoga, ballroomdansen of televisie kijken kan ik iedereen aanbevelen om te gaan strijken. Voor de zekerheid zou ik niet met overhemden beginnen. Daar krijgt u maar stress van.