Ze reizen niet samen, ze delen geen tafel

Het rommelt in de schaatswereld. De baas van TVM geeft een interview. Dat zou eigenlijk alleen over de tegenvallende prestaties van zijn sporters moeten gaan, maar de man laat zich iets ontvallen over het opnemen van twee sprinters in de schaatsploeg voor volgend seizoen.

Help! De schaatswereld schiet meteen in een wak. Waar gaat hij die mensen dan wegkopen? Hoekse en kabeljauwse twisten zijn er heilig bij, want als één ding leuk, amusant zelfs, klein en dus Hollands is, dan zijn het de verhoudingen in de vaderlandse schaatswereld.

Denk nou niet dat we straks, tijdens de Winterspelen in Vancouver, met een gezamenlijke ploeg zullen optreden. Het is net zoiets als de voormalige Sovjet-Unie. Een lapjesdeken van mensen die eenzelfde hemmetje dragen. Holland op de borst. Ego in het hoofd. Dat is al jaren zo en zal ook zo blijven.

Wij onnozelen moeten niet denken dat Sven Kramer en Mark Tuitert ’s ochtends leuk samen aan het ontbijt zitten of dat Annette Gerritsen en Ireen Wüst samen een middagloopje maken. Vergeet het maar. Ze hebben geen afkeer van elkaar, maar er zijn nu eenmaal verschillende bloedgroepen binnen het schaatsen.

Ik ben ooit bij een groot schaatstoernooi geweest waar de Nederlandse ploegen in vier verschillende hotels in de stad logeerden. Vooral niet bij elkaar, want dat leidt slechts tot gedonder. De duivel slaapt ertussen, op het kussen dus.

Die schaatsmensen hebben dat geaccepteerd; dat is hun manier van leven. Dat is al jaren zo en dat zal zo blijven.

Ik zie ze apart trainen, op aparte tijden zelfs. Ik zie ze langs elkaar lopen met stenen hoofden van ontkenning. Ik zie ze in aparte bussen terugrijden vanaf de baan, want verschil moet er ook blijven.

Straks mag chef de mission Henk Gemser proberen al die schaatsers, coaches en ander personeel onder één (oranje) noemer te krijgen, maar dat kan natuurlijk niet. Gedurende vier jaar trainen en werken ze apart; de een gelooft in Erfurt, de ander in Collalbo. Ze reizen niet samen, ze delen geen tafel en soms groeten ze elkaar kort op het ijs. Meer niet. Andere bloedgroep.

Dus is nu de coach van de zwarte ploeg (Jac Orie) boos op de geldgever van de groenen (Arjan Bos), omdat die een toespeling heeft gemaakt om twee rijders van de zwarte ploeg met een rammelende buidel lekker te maken. En misschien wel binnenboord te willen halen.

Binnen de zo heerlijk Hollandse schaatswereld is het een leuke storm in een benepen glaasje water.

Wij sturen twintig sporters naar de Spelen en onderling hebben die mensen weinig anders dan dat schaatsen hun gemeenschappelijke manier van voortbewegen is. Ze dragen Nederland op de rug en kennen het Wilhelmus, maar Onze Lieve Heer hoort ze brommen.

Er zijn vijf ploegen, met vijf eerste coaches, vijf kleuren, vijf manieren van denken en doen, vijf groepen rijders en rijdsters en vijf licht van elkaar verschillende manieren van werken. De een is succesvol, de ander iets minder, een derde helemaal niet. En dus ga je een beetje ruzie maken als het om de nabije toekomst gaat. Dat is goed, zo vlak voor de Spelen.