Drie keer niks

De schop gaat dus in de actualiteitenrubrieken. ’Nova’ en ’Netwerk’ verdwijnen om plaats te maken voor iets nieuws.

De KRO wil ’Brandpunt’ nieuw leven inblazen, Powned gaat zich met iets actueels op jongeren richten en WNL zal bij het maken van zo’n magazine samen moeten werken met de EO en de Vara.

Omroepen en samenwerken. Ik zal niet zeggen: er is een natuurramp voor nodig om de handen ineen te slaan bij de televisie, zo is het nu ook weer niet, het gebeurt vaker. Maar het wordt weer een hele klus. En schieten we er iets mee op?

De organisatie is er alleen maar ingewikkelder op geworden en of we toe moeten naar een nieuw soort verzuiling is eveneens nog maar de vraag. Daar waren we toch juist aardig vanaf?

Aan de andere kant: de maatschappelijke verdeling is in zekere zin ook wel weer terug, natuurlijk. Dat is waar. De politicus Geert Wilders is daar feitelijk het levende voorbeeld van. Protestanten, katholieken, communisten, socialisten, liberalen; dat is allemaal niet zo’n probleem meer. Maar zonder Wilders en eerder Fortuyn hadden we nu geen Powned en WNL gehad.

Laten we dus, zolang we in dit land nog zo’n omroepsysteem hebben, maar eens kijken hoe die nieuwe clubs het er vanaf gaan brengen. Ze verdienen een kans. Drie keer De Volkskrant is immers ook niks, zou Henk Hagoort zeggen.

Drie keer Trouw zou uiteráárd al een stuk beter zijn, maar dat zit er niet in, denk ik. Houden we over drie keer het Algemeen Dagblad. Wat al aardig in de buurt komt van drie keer niks. En nu ik daar zo over nadenk: komt dat eigenlijk niet stiekem in de buurt van het ideale model?

Ja, waarom doen we dát eigenlijk niet? Gewoon even filosoferend, hoor. Drie keer niks. Dus een kleurloze, beetje saaie nieuwsrubriek met een keurige man of vrouw die ons gewoon vertelt wat er die dag aan de hand was in de wereld. Reportagetje erbij (zonder commentaar), studiogasten uit alle hoeken van de samenleving. Ik geloof werkelijk dat we daar het meeste behoefte aan zou hebben. Drie keer niks.

Natuurlijk, een eigen invalshoek: graag. Een spannende en originele manier om een nieuwsitem bij de hoorns te vatten: wij hebben niets liever. Een stevig debat aan tafel: heerlijk. Een forse achtergrondrepo: noodzakelijk.

Maar niet weer die zuilen, niet weer dat opdringerige. Dan begin je maar een eigen kanaal. En ’achtergrond’ is toch niet hetzelfde als ’achterban’?

Zo wordt er anders wél weer gedacht, op het moment. ’Pluriformiteit’, noemen ze dat bij de NPO.

Maar in de nieuwe opzet, krijg je straks geen pluriformiteit maar voorspelbaarheid.

Nee, dan liever: „Dit was ’3 Keer Niks’. Goeienavond.”