Kostwinners zijn hun auto ingejaagd

Wat een onzin dat mensen niet hun auto niet uit te krijgen zijn, zoals Ruut Verhoeven schreef in Trouw van 27 oktober. Een generatie geleden lukte dat nog heel goed met kostwinners of eenverdieners.

De werkgever zei gewoon dat je genoeg verdiende om je echtgenote niet te hoeven laten werken en dat je dus binnen loop- of fietsafstand van je werk moest komen wonen. Dan kon je af en toe ook nog eens thuis gaan lunchen en van de tussen-de-middag-verhalen van je kinderen genieten in plaats van te gruwelen van die verplichte kantinebabbels en middagoverblijfkeutels.

Dit is geen pleidooi tegen de emancipatie of tegen de tweeverdieners, overblijfvoorzieningen, crèches of welke verworvenheid van de jongste generatie dan ook. Wij met zijn allen hebben onszelf de auto ingejaagd en we zitten erin gevangen. We zijn erin opgesloten omdat we ermee naar ons werk moeten sinds manlief in een andere plaats werkt dan vrouwlief, we van openbaar vervoer niet echt een alternatief hebben gemaakt, met metro's en zo, en zegeningen van de vrije markt zoals onze hypotheken zo duur werden dat we niet meer terug kunnen.

De Hollandse ziekte heeft nog eens extra toegeslagen door ons werknemers te verplichten collegialer te overleggen dan vroeger en dus stappen we tweemaal daags nog eens extra in de auto om op tijd op onze vergadering te zijn. Onderweg zitten we in de file met allerlei koeriers want de vrije markt laat niet meer toe dat je brief of pakje 'snachts met de trein meegaat en de volgende ochtend bezorgd wordt.

Vreemd dat er in het zo bewonderde polderoverleg van werkgevers, werknemers en overheid nooit iemand op het idee komt om weer vast te gaan stellen wie de kostwinner is en hem te verplichten binnen loop- of fietsafstand van zijn werk te gaan wonen. Misschien lossen de files dan vanzelf op.