Ephimenco

Amper drie dagen in de Provence om de kerstdagen door te brengen, en dan al door een golf van nostalgie overmand. Waar komt die acute behoefte vandaan om terug te kruipen in de tijd en de vervlogen jaren? De felle blauwe lucht misschien, die tal van herinneringen opriep? Of de zo kenmerkende geur van de schoorstenen in de ochtendkou? Oppassen: zodra je op zoek gaat naar de vage spoken uit het verleden dreig je zelf de consistentie van een schim aan te nemen. Te laat. Voor ik het wist doorliep ik al die plekken waar mijn identiteit werd gevormd.

Alsof de laatste dertig jaren van mijn leven plots waren verdampt. Van pleinen naar cafés en van heuvels naar vergezichten. Gemakkelijk is het niet om weer zestien jaar te worden. Je ziel schuurt pijnlijk tegen de binnenkant van een zwaar en lomp geworden lichaam. Onverwacht gaapte een deur open, die van het lyceum aan de boulevard Carnot. Ik liep mijn oude school binnen. In het midden van het lege schoolplein riep ik met al mijn krachten de gedaantes van vroeger op. Om mij heen bleef het stil en gestold. Ik zag niets anders dan de ondraaglijke veranderingen, de nieuwe klok aan de gevel en de verdwenen bomen. Iemand, waarschijnlijk een conciërge, kwam op me af. Wat moest toch die onbekende man op een leeg schoolplein tijdens de kerstvakantie? Hij luisterde ietwat verveeld naar de walmen van heimwee die als bevroren wolkjes uit mijn mond ontsnapten en liep voor de zekerheid met mij mee terug naar het gapende hek.

De volgende dag stond ik bij de kassa van een boekwinkel af te rekenen toen ik door de vitrine heen hem zag passeren. Zelfde slenterende loop en brede schouders, zelfde gezicht ondanks de groeven en de ongeschoren wangen. Mijn hart bonkte en ik schreeuwde zijn naam: Jean! Ja, dat moest Jean geweest zijn. Jean bij wie wij onze feestjes bij voorkeur hielden. In dat huisje met groene luiken boven op een heuvel. Ik wilde achter hem aan rennen maar de caissière was zo traag. Ik rukte de euro's en het boek uit haar handen en ging haastig de winkel uit. Ik zocht in de menigte naar de brede schouders, liep tientallen meters in de richting die het spook van dertig jaar terug moest hebben genomen. Tevergeefs. Was het wel Jean geweest? Ik had zijn naam nog eens willen uitschreeuwen maar in de overvolle straat heerste de stilte van een leeg schoolplein tijdens de kerstvakantie.