Babes

In 2003 kreeg de sportjournalistiek er een nieuwe tak bij. Of eigenlijk: een takje, maar wel een waar snel blaadjes aan kwamen. Ik heb het over de sensatietak, de glitterwereld, de hijgindustrie, de roddelvormen, de viespeukenschrijverij; kortom de onvolprezen Henk van der Meyden Sociëteit, die blijkbaar zonder gêne ingang vond binnen de vaderlandse sportjournalistiek.

Het was ineens leuk en aardig roddels en minder dan halve waarheden over sportlieden te horen of te lezen. Het was belangrijk wie het met wie deed. Het las lekker weg als het ging om redelijk bekende sporters die ergens iets deden wat het weten nauwelijks waard was, maar dat onze nieuwsgierigheid blijkbaar prikkelde.

Voor alle volgers van deze 'nieuwe' vorm van nieuwsgierigheid geldt het gezegde van Oscar Wilde: The public have an insatiable curiosity to know everything except what is worth knowing. Een niet te verzadigen nieuwsgierigheid dus om dingen te weten te komen die het weten niet waard zijn.

Daaraan moest ik denken toen ik las dat de Russische Anna Koernikova de Miljonairsbeurs te Amsterdam feestelijk mocht openen. Wie (of beter wat) is Koernikova? Een redelijk goede tennisspeelster, wier grote frustratie het is dat ze nog nooit enig toernooi in haar leven kon winnen. Een opgedirkt, bijna vals ding met borsten en billen, dat snel doorhad dat juist die eigenschappen haar verder zouden brengen dan een goede opslag of fraaie volley.

Waarom mocht zij in Amsterdam de halve nepwereld van de nieuwe (en soms aanwezige) oude rijken glans meegeven? Omdat zij, net als die bezoekers van zo'n beurs, ook net niet echt is. Ze is in haar vak niet goed genoeg, wil dat wel zijn, en moet dus uitwijken naar andere jachtvelden. Dan de billen en de boezem maar, moet ze gedacht hebben, plus een verleidelijke lach, stevige sponsorcontracten van mensen die gebakken lucht verkopen en a star is born.

Zulke sportvrouwen worden tegenwoordig samengebundeld in het begrip babes en op televisie en in drukvorm kwamen zij in de donkere dagen voor kerst ons bestaan uhhh, nou ja, laten we zeggen opvrolijken.

De succesvolle televisieproducent Reinout Oerlemans bracht ons de toptien van sportbabes, kirde daar wat bij en deed dat zo goed dat we de dubbele bodem nauwelijks zagen. Glitter en valse roem hadden de plaats ingenomen van de scherpe lucht van trainingen en verlieswedstrijden. Mooie, jonge vrouwen werden gecatalogiseerd op bezit van lijf, lach en lust. Titels telden niet, tieten (excuses voor de platvloersheid) dus wel.

En op de sportpagina van het Algemeen Dagblad stond op 24 december hockeyspeelster Fatima Moreira de Melo afgebeeld als Sportbabe van 2003, een titel die het kind te danken had aan een snelle ronde langs een jury van 40 Nederlandse sportjongens.

Het bekijken van deze pagina had dezelfde waarde als het bekijken van het eerder genoemde televisieprogramma. Not my cup of tea, maar vooral ieder het zijne. Het genre is 'in' en blijkbaar verkoopt het goed, dus... is het ook gepermitteerd.

Maar is De Melo ook een hele goede hockeyspeelster en deed die vraag van 'wie is sportbabe van het jaar' er eigenlijk wel toe? Hockeykenners in mijn omgeving fronsten flink de wenkbrauwen bij mijn eerste vraag en de consensus van hun antwoorden lag ongeveer bij: 'Mwah, ze zou veel en veel beter kunnen'. En toen we het over het wezenlijke van de verkiezing kregen haalden we onze schouders op: so what! Was het niet meer dan een bagatelle, een niemendalletje, een fait divers, een pluisje, een Koernikovaatje, zo u wilt.

Opvallend bij de antwoorden van de sportmannen was dat twee vrouwen van de geënqueteerden zich met het antwoord hadden bemoeid. Mevrouw Knaven en mevrouw Boogerd hadden hun stem via hun fietsende echtgenoten laten horen en dat was opmerkelijk en leuk. Ook mijn partner bemoeide zich met het onderwerp. Suffragette als ze is en blijft, zei ze snedig: 'En waar lees of zie ik iets over de mannelijke sportbabe van het jaar? Nergens natuurlijk, want zo zit de maatschappij nog niet in elkaar.'

Bedeesd hield ik mijn mond.

Overigens kwam het beste antwoord van Pieter van den Hoogenband. De zwemmer koos voor prinses Amalia. Onderwerp verder ontzenuwd en op de juiste plaats gezet.

Tot slot, van de Britse filosoof Bertrand Russell, om voor een nieuw jaar over na te denken: There is much pleasure to be gained from useless knowledge. En zo is het.