Sportrijken

Natuurlijk is het van de gekke dat de familie Beckham een open rekeningetje bij roomservice heeft staan dat na een paar maanden het modale jaarsalaris van een eerzame wereldburger overstijgt. Natuurlijk is het bezopen dat basketballer Shaquille O'Neal de jongens die zijn wagen wegzetten als hij bij zijn lievelingsrestaurant aankomt, een biljet van 100 dollar in de hand stopt. Natuurlijk is het gek dat Boston Red Sox-korte stop Nomar Garciaparra ruim twintig duizend dollar neerlegt om zich met een privé-vliegtuigje van Boston naar Los Angeles te laten vliegen waar hij zijn toekomstige vrouw, Mia Hamm, wil zien voetballen. Twintigduizend dollar voor een vluchtje! Kan het niet wat minder? Neen.

De nieuwe sportvedette verdient tonnen, nee miljoenen en gooit het er met bakken uit; dat is een levensstijl aan het worden en wij, de buitenwereld die niet met die bedragen denkt, leeft en rekent, hebben geen flauw idee.

De oprisping ooit van voetballer Jimmy Hasselbaink dat hij bij casinobezoek wel eens een tonnetje of drie lichter naar buiten was gestapt, sloeg diepe kraters in het geweten van mensen die voor drie ton heel hard en lang moeten werken. Zo'n druiloor vergokt dat op een avond en stapt nog lachend de nacht in ook, werd er geredeneerd.

Klopt. Hij voelt het niet. Net zomin als Shaq het voelt. Zijn inkomsten liggen zo hoog dat het uitwapperen van honderd-dollarbiljetten voor hem geen betekenis heeft. Per slot van rekening vliegt hij ook voor bijna 350000 dollar per jaar in een Citation X, een privé-vliegtuig dat hem opwacht en wegbrengt op ieder moment van de dag: 365 dagen per jaar.

De manager van Shaq deed de mededeling rond het geldbedrag voor het privé-vliegtuig af met de woorden: ,,Shaq kan niet normaal over een vliegveld lopen, hij kan niet in een normale vliegtuigstoel zitten, niemand geeft hem ruimte om zichzelf te zijn, dus moet hij zijn ruimte wel kopen.''

In die redenering zit redelijk veel waarheid, hoewel Larry Bird, Julius Erving, Carl Lewis en Lance Armstrong wel gewoon commercial vliegen, edoch niet in de economyclass.

Ooit zei Armstrong me: ,,Ik pas met mijn lijf best in zo'n stoeltje, maar ik word voortdurend lastig gevallen door wel 163 andere reizigers die allen iets van me willen.''

Beck & Posh, de speler en dat verwende mens naast de voetballer, hebben hetzelfde: de hype is zo opgeschroefd, dat wij het de man en dat mens niet meer mogelijk maken gewoon over straat te lopen of gewoon in een restaurant te gaan zitten.

Wij klampen hen aan, wij willen met ze op de foto, wij joelen, wij staren en de brutalen onder ons staan aan hun tafeltje en vragen van alles. Of doen nog veel engere dingen...

Met geld koopt de nieuwe kaste van sportrijken hun vrijheid. Ze reizen privé, eten privé en leven privé. Hoge hekken staan om hun bestaan omdat anders de horden te dichtbij komen. Dat zijn overigens horden die kaartjes voor de wedstrijden kopen en shirtjes en caps aanschaffen en ervoor zorgen dat er een geweldige geldstroom op gang komt waar de nieuwe sporthelden van profiteren.

Michael Jordan, de ex-basketballer, leefde ook een moeilijk leven als hij ooit 'vrij door de wereld' stapte. Men wilde hem aanraken en verafgoden, strelen of uitschelden, maar men wilde hem niet met rust laten.

Hij at nog wel eens in zijn eigen restaurant. In zijn eigen room. Dan kon iedereen in het restaurant hem zien; men kon bekijken hoe hij zijn soep slurpte of zijn steak sneed. De room was echter met een glazen plaat van de rest van de wereld afgesloten en had een eigen ingang voor het streng getrainde personeel. Een briljante vondst.

Beckham moet, met zijn 'lullige' 635000 euro onkosten in een paar maanden met een buitengewone trouvaille komen om op gelijke voet met Jordan te komen. Hoewel: kosten ontvangst gasten: 113000 euro. In drie maanden?