Afscheid

Het is alweer ruim een jaar geleden dat ik, net na mijn achttiende verjaardag, mijn eerste column schreef. Een jaar lang zou ik mijn ervaringen als jongere delen met het gemiddeld wat minder jonge lezerspubliek van Trouw.

De eerste weken hield ik angstvallig de opiniepagina in de gaten. Ik vreesde voor protestbrieven. Pas na een maand was ik enigszins gerustgesteld. Enthousiast gebruikte ik alle stijlfiguren die ik kende en fantaseerde er lustig op los. Want een columnist hoeft het niet zo nauw te nemen met de waarheid. Waar ik niet aan had gedacht, was dat mijn columns door zo veel mensen gelezen zouden worden. Dat niet alle reacties de opiniepagina halen, wil niet zeggen dat er geen commentaar is.

Het begon op school, waar ik aangesproken werd door leraren die ik soms niet kende. Vooral mijn 'Ruitjesblues' over het overhemd van een docent, vonden zij erg schokkend. Ik kreeg ook brieven van lezers, bijvoorbeeld toen ik pleitte voor een opheffing van het jachtverbod op kraaien en duiven. Een keer zelfs, en dat was nog voor die demoniseringstoestanden van Fortuyn, ontketende ik een rel door negatief over de school te schrijven. Die was niet gediend van negatieve publiciteit, maar kon mij niet stoppen: ik was tenslotte in dienst van Trouw en niet van de school. De directie zal er niet om getreurd heb dat hun critica naar Groningen vertrok om te studeren, waarvandaan ze voortaan het studentenleven zou bekritiseren.

We zijn nu 13 maanden verder. Ik ben negentien geworden zonder rimpels of geheugenverlies. Het is tijd mijn pen te geven aan mijn opvolgers, de twee winnaars van de columnistenwedstrijd 2002. Die wens ik bij deze veel succes. En voor alle lezers: wie weet treffen we elkaar nog eens. Want ik blijf hoe dan ook schrijven, jong of niet.