Tic

In de kleuterklas speelde ik met letterstempels. In de stempeldoos zaten een paar voorbeeldwoorden die ik nastempelde. Een van die woorden was keuken. Op een dag bedacht ik dat ik er zelf een nieuw woord van kon maken.

Ik veranderde de eerste e in een i en ging trots naar de juf. Die legde uit dat ik eerst een u en dan een i moest stempelen als ik 'kuiken' bedoelde. Oh, dacht ik, als het ui is, dan is het ook ue. Regels zijn regels. Probeer daar maar eens tegenin te gaan.

Tegenwoordig houd ik me aan de algemene spellingsregels. Dat is wel zo duidelijk. Hoewel ik me zelf af en toe ook vergis, kan ik er niet tegen als er spelfouten worden gemaakt. Het gaat om de boodschap en niet om de presentatie, dat weet ik ook wel, maar het oog wil ook wat. Mijn oog kan niet tegen spelfouten.

Ik ben verbaasd dat er zoveel boeken worden uitgegeven met spelfouten erin. Laatst bekeek ik een boek dat vol stond met vervoegingsfouten en verkeerd gespelde namen. Het was uitgegeven in eigen beheer. Als je 35 euro voor een boek wilt vragen, kun je tenminste je spelfouten eruit laten halen. Zoveel moeite is dat toch niet?

Al die heisa over het Groene Boekje vind ik eigenlijk onzin. Er zijn toch wel echte problemen in de wereld? Het is dan ook niet consequent dat ik mensen steeds verbeter. Eigenlijk is het heel irritant. Waarom maak ik me druk als een docent op zijn website zet dat hij docent taaalverwerving is? Dat is zijn eigen zaak.

Nu ik een vreemde taal leer, maak ik tot mijn grote ergernis heel veel spelfouten. Dat is tenenkrommend. Ik hoop dat ik ooit nog over mijn spelfoutentic heen groei. Ik word nog gek van al die fauten!