opgetekend

In treinen schijnt het inmiddels niet meer te mogen - dus volgens de beginselen van het waterbed duikt het verschijnsel nu op in de metro: de openbaar-vervoersmusicus. Vaak zijn ze accordeonist en alleen al voor het gewicht dat ze meetorsen zouden ze een beloning verdienen.

Niet dat ze die krijgen. Een maand of twee geleden zei de ene Limburgse mevrouw tegen de andere, zodra de accordeonist naar de volgende wagon was verdwenen: ,,Ik zjeef die man niks hoogg. Zazj je die toetsen? Zo vieieies!'' Dat hij verdienstelijk speelde ontging haar blijkbaar.

De jongeman die tussen de middag in de Amsterdamse metro instapt met een klein accordeonnetje voor zijn buik, vangt evenmin een cent. Niet dat er op zijn toetsen zwarte aanslag zit, en niet dat er een Miep Kraak is om zich daar aan te storen. De jongen beweegt zich langzaam, een beetje wankelend, door de wagon. Hij heeft al zijn concentratie nodig om de goeie noten te raken, maar als een professional speelt hij wel dapper verder, foute noot of niet.

Naast me begint een Amsterdamse mevrouw te snuiven wanneer hij ons is gepasseerd. ,,Van maan kraagt ie niks'', zegt ze. ,,Eerst nog maar es goed oefenah.''