Voor de liefste onbekende

Uit de dichtbundels die vorig jaar verschenen werden ter gelegenheid van Gedichtendag de drie mooiste geselecteerd. De winnende gedichten kun je straks op de gekste plekken tegenkomen in de vorm van ansichtkaarten. Jonathan Huseman sprak met de drie winnende dichters over hun schepping.

'De titel omdraaien? Voor een onbekende liefste, bedoel je. Ja dat kan, het dekt de lading zelfs beter. Het gaat tenslotte om een onbekende. Ik had de term 'liefste onbekende' ergens in het werk van Carmiggelt gelezen. Hij doelde op zijn vrouw, met wie hij al zo lang was en die nog steeds een onbekende voor hem was. Dan ben je zo lang getrouwd en je blijft onbekend voor elkaar.

En als je elkaar wel gevonden hebt, of meent volledig voor elkaar te zijn, stel je de vraag: wie van ons bedenkt dit eigenlijk? Da's een goede vraag. Verliefdheid is een staat waarin je van alles bedenkt over iemand, terwijl je niets zeker weet. Je bedenkt elkaar voortdurend in de liefde. Dat is zo mooi van dat gedicht van Eluard. Ja, dat is een volledig gedicht, je krijgt hier 2 voor de prijs van 1. Het is een schitterend gedicht, een perfecte vraag. Je blijft erover nadenken. Elkaar bedenken is duidelijk projectie, vooral in het begin, want naarmate je langer bij elkaar bent, behoudens die paar gelukkigen die daar aanleg voor hebben, maakt verliefdheid plaats voor iets anders.''

,,'Mijn liefste onbekende' schijnt een staande uitdrukking te zijn, en zo'n ding moet een titel hebben. Daar zit verder geen groot denkwerk achter. Een eerbetoon aan Carmiggelt. Nee, meer verwijzingen zitten hier niet in. Lezers halen die ook niet uit mijn werk, ik maak me daar weinig illusies over. Maar ze kunnen van mijn gedichten genieten zonder ze te zien. Dit gedicht is concreet. Ik schreef het op verzoek van Rails, voor een special in de boekenweek. Het klinkt wat larmoyant, maar ik ben er nooit compleet tevreden over geweest. Het is goed van vorm, uitgebalanceerd, maar gaat bijna te ver. De sterren, de maan, kussen onder lantaarns, pom pom pom. Bijna te zoet. Maar wat kan ik zeggen: het is een winnend gedicht!''

,,Het gegeven blijft aardig. Er zijn duizenden gedichten geschreven over bekenden. Ik wilde schrijven over de onbekende. Ik kreeg het idee door een liedje van een cabaretduo. Zij hadden een buitengewoon, bewust oenig liedje over liefde voor een meisje dat ze niet kenden. Ik ben zo verliefd, maar ik heb je adres niet, als je nu in de zaal zit, bel dan dit nummer, enzovoorts. Zo is een van die jongens trouwens aan zijn vrouw gekomen.''

,,Dit gedicht loopt niet slecht af, dat is ook wel eens leuk. Meestal vind ik voorbijgaan en mislopen van de liefde boeiender thema's. Een unicum in mijn werk, en meteen bekroond! Kennelijk zitten mensen niet te wachten op dat sombere gedoe.''

,,Het sluit aan bij de gedichtendag om poëzie breder bekend te maken. Poëzie in Nederland is van een hoog niveau, maar vaak bewust elitair, dat gaat hand in hand. Voor een leek is die bovenmatige aandacht voor poëzie waar hij niets mee heeft, niet leuk. Ik ben al mijn halve leven bezig om poëzie uit de elitaire hoek te halen. Elke ziel die kan worden gewonnen is er een. Dat zie je terug in mijn werk: toegankelijke poëzie. Enkele dichters kunnen de kloof slechten. Tonnus Oosterhof, Erik Mengveld, die zijn allerminst makkelijk, ze liggen goed bij recensenten en blijken aansprekend. Maar de algehele norm is niet ten faveure van figuren van mijn slag. Per definitie gaan prijzen aan mijn neus voorbij: Heytze, dat is te simpel, hermeten hebben we nodig! Dat er nu eens een prijs deze kant op komt: ik vind het kicken.''

,,De gedichten gaan op een briefkaart het land door. Zo wordt poëzie op een leuke manier gepopulariseerd. Naar zo'n vorm zoek ik zelf ook. Vorig jaar heb ik het Utrechts Nieuwsblad zo gek gekregen mijn gedichtenbundel als katern integraal bij de krant te doen. Elke krant zou één keer per jaar een hele dichtbundel in een katern moeten afdrukken. In acht pagina's tabloid ben je klaar.''