Examen

Vader toch licht gespannen: dochter doet eindexamen. Het programma hangt op de deur van de ijskast, want medeleven vergt belangstelling voor het vak van de dag. Qua Grieks en Latijn heeft 'ie nooit een substantiële bijdrage kunnen leveren, buiten wat flarden 'Kyrie eleison' en 'Confiteor', die van vroeger waren blijven hangen.

Qua wiskunde had hij in haar vierde leerjaar op een avond een geniaal moment, waar hij nog steeds van leeft zoals een andere vader van één keer een doelpunt gemaakt en toch niet in het eerste gekomen. Vader heeft nooit examen gedaan, behalve voor een zwemdiploma en aan het einde van een training in typen met tien vingers. De strijd om het zwemdiploma duurde lang wegens een hekel aan water en zwemmen; thuis ook altijd de douche en nog nooit het bad. Daarom was het afzwemmen een spannende aangelegenheid: niet nóg eens drie maanden aan de hengel van Door Oefening Koning. Van het typediploma heeft hij weinig profijt gehad wegens ooit begonnen met de middelvinger van rechts en de wijsvinger van links, dat krijg je d'r nooit meer uit. En nooit een rijles genomen, als bijdrage aan een veilige doorstroming van het verkeer.

Vader noemt het eindexamen de moeder van alle examens. Stonden er ineens borden in de gang met 'Verboden Toegang' en 'Stilte! Eindexamen'. De leraren maakten bezwerende gebaren als de uitbundigheid binnen of buiten te groot werd. Gymles hadden ze in het bos. De kandidaten kregen een behandeling zoals die tot voor kort alleen de rector ten deel viel. Tijdens die veertien dagen had de school een apart aroma. Dáár deed je het allemaal voor, om in het gymnastieklokaal in lange rijen achter elkaar opgaven te maken. Vader bleef zo'n Nederlandse bergbeklimmer op de Himalaya, veel ruzie maar nooit aan de top. Dan was er de zenuwslopende belmiddag met de hoop op geen telefoon vóór 16.30 uur, de diploma-uitreiking en het grote feest met die ene zwangerschap toe. Maar daar had je allemaal niks mee te maken als je in de derde zat en vader heeft nogal wat tijd in de derde verdaan.

Hij is even naar de ijzerwinkel en zoekt nonchalant een standaard waar straks de vlag in kan: pech, allemaal op aan Koninginnedag.