Vrouwen willen niet

Hart of hersens? Die keuze legt Vrij Nederland zijn lezers voor in een dubbelzijdig themanummer dat enerzijds als 'Links!' ('voor wie nog een hart heeft') en anderzijds als 'Rechts!' ('voor wie hersens heeft') kan worden gelezen. Links, dat zijn Ina Brouwer, Karel Glastra van Loon, maar ook Neelie Kroes en de feministische vrouwenwoongroep van Marialaan 106. Rechts: Paul Cliteur, Stephan Sanders en de corpsballen van Rapenburg 56.

En de voorzitter van het Oud Strijders Legioen, Prosper Ego. Die blijkt nog net zo fanatiek als toen hij in 1958 aan zijn politieke strijd begon. ,,Het enige dat ik weleens heb betreurd, is dat ik nooit een koninklijke onderscheiding heb gekregen. Dat heeft links tegengehouden.''

Elsevier onderzoekt waarom Nederlandse vrouwen niet willen werken. Liever een cursus aquarelleren op de hei dan knokken voor een carrière, schrijft Elsevier in het lachwekkende omslagartikel. Vrouwelijke werknemers zijn lastig en duur. Er zijn in heel Europa geen vrouwen te vinden die zo'n broertje dood hebben aan werken als de Nederlandse huismoeders. En zolang de Nederlandse vrouwen niet worden aangesproken op hun gedrag, maar doodgeknuffeld worden door overheid en bedrijfsleven, komt het natuurlijk nooit goed. ,,Nederlandse vrouwen moeten leren dat werk niet altijd leuk is, dat het offers vraagt. Vrouwen moeten leren werken. Dat lukt nooit als ze het bij de minste of geringste teleurstelling opgeven, en hun omgeving daarvoor alle begrip toont.''

HP/De Tijd deed ook onderzoek: naar het aanbod aan seksprogramma's op televisie. 'Op zoek naar de hoogtepunten', schrijft de wakkere auteur. Die zijn er overigens maar weinig. Behalve dan misschien '7 Lives Exposed', zaterdagavond op Veronica. Daar wil nog wel een vonkje van afspringen.

Voorts ging HP op pad met de 'hogepriesteres van het vreemdgaan', schrijfster Heleen van Royen. Haar open huwelijk met tv-presentator Ton van Royen verhief ze tot thema van haar jongste boek 'Godin van de jacht'. De signeersessie, daags voor moederdag, liep als een trein. Het boek blijkt een populair cadeau voor (schoon)moeders, al dan niet hoogbejaard.

De Groene Amsterdammer (deze week verkrijgbaar in een gratis en een betaalde editie) lichtte nogmaals kortstondig het doopceel van Edwin de Roy van Zuydewijn, man van prinses Margarita. In zijn loopbaan ('business-verleden', aldus De Groene) handelde hij op dubieuze wijze. Bij het Londense pr-bedrijf Eligo, waar ze De Roy op zijn bruine ogen geloofden en hem na een gesprekje op een bal een baan als directeur aanboden, maakte hij er een potje van. ,,Er zit nog altijd een gat in de vloer van zijn toenmalige kantoor, een stille getuige van de scènes die hij maakte'', aldus zijn oud-compagnons. Maar wie nou wie bedroog, blijft onduidelijk. Evenals waar het vermogen vandaan kwam waarvan De Roy van Zuydewijn het bedrijf Fincentives (kaswaarde circa 2,5 miljoen) kocht.

Wel weet De Groene nog te melden dat het prins Bernhard was die opdracht gaf tot het omstreden onderzoek naar De Roy van Zuydewijn. Reden zou een oude vete zijn geweest tussen Bernhard en een oom van De Roy van Zuydewijn. Marc van der Linden, verslaggever van Weekend, weet het zeker. Evenals advocaat Peter Nicolaï: ,,De naam is in de stukken uitgewist, maar als je op de betreffende plaatsen in hetzelfde lettertype 'Zijne Koninklijke Hoogheid Prins Bernhard' intikt, past het precies.''