'Tweede huizers' als melkkoe

In de gouden jaren negentig werd door gretige projectontwikkelaars en gemeenten het ene vakantiepark na het andere opgetrokken. Nederlanders kochten massaal een 'onthaastingshutje'. Totdat de hypotheekrenteaftrek voor het tweede huis werd geschrapt, en een grote groep kopers het liet afweten.

Ondertussen bleek er een andere groep te ontstaan die wél groeide: kopers van een recreatiewoning die van plan waren om er permanent te gaan verblijven. Men wist weliswaar dat dit officieel niet mocht, hetgeen ook werd omschreven in het koopcontract, maar gemeenten 'gedoogden'. Deze groep kopers vond bovendien hoop in het gerucht dat er vrijwel zeker een Europese harmonisatie van de wetgeving zou komen. Dat zou betekenen dat het begrip 'recreatiewoning' zoals wij dat als een van de laatste landen in Europa kennen, zou gaan verdwijnen.

Mocht het komen tot deze harmonisatie, dan zouden ook beperkingen, zoals het verbod op permanente bewoning of verblijfsverordeningen door gemeenten, tot het verleden behoren. Die geruchten over harmonisatie werden bekrachtigd doordat de controle op permanente bewoning vrijwel onuitvoerbaar bleek. Door recreatiewoningen verkopende makelaars en projectontwikkelaars werd ondertussen de 'Europese harmonisatie' continu aangehaald als verkoopargument. Immers, wie een tweede woning kocht die over enkele jaren zonder restricties bewoond zou mogen worden, zou spekkoper zijn. Die slimme investeerder zou een bijzonder aantrekkelijke waardeontwikkeling tegemoet kunnen zien. Het liep echter heel anders. Anno 2003 zetten steeds meer gemeenten definitief een punt achter het gedoogbeleid. Bewoners zullen hun paradijsjes moeten verlaten. Hardnekkige weigeraars staat een forse dwangsom te wachten.

Behalve het stopzetten van het gedoogbeleid, kregen eigenaars van recreatieverblijven de afgelopen jaren meer bakken met ellende te verwerken. Bezitters van relatief eenvoudige woningen of stacaravans die een staplaats huurden op een park, werden massaal geconfronteerd met overnames door projectontwikkelaars. Huurcontracten werden opgezegd en bewoners werden uit hun eenvoudige optrekjes verdreven. Ze kregen de mogelijkheid om hun voormalige huurkavel voor een fors bedrag te kopen, maar dan wel inclusief een kostbaar chalet. Voor de meeste eigenaren gaat deze investering ver boven het budget en de meesten zijn inmiddels vertrokken.

Maar er is nog meer ellende te verwerken. Want een uitspraak van de Hoge Raad bepaalde recent dat stacaravans voortaan als onroerend goed beschouwd moeten worden. En dat betekent een heel ander fiscaal regime inclusief de betaling van onroerend zaak belasting (ozb). Na protesten uit de kamer en de brancheorganisatie, besloot staatssecretaris Joop Wijn van financiën om stacaravans goedkoper dan 30000 euro in ieder geval buiten de ozb te laten. Ondertussen wachten bezitters van recreatiewoningen met samengeknepen billen op wat nu weer komen gaat. Men heeft doorlopend het idee als melkkoe gebruikt te worden. Is het niet door ontwikkelaars dan is het wel door overheidsinstanties.